Als de stilte spreekt

Matthy had altijd gedacht dat hij voor alles voorbereid was. Hij wist wat het was om te verliezen, had het verlies van kleine dingen ervaren - een lievelingsknuffel die per ongeluk verloren ging, een oude tekenfilm die niet meer werd uitgezonden. Maar dat was niets in vergelijking met het verlies dat hij zou voelen wanneer het echt gebeurde.

Oma was altijd bij hem geweest, een constante in zijn leven. Ze was degene die altijd het licht had gebracht, zelfs op de donkerste dagen. Haar glimlach, haar verhalen over vroeger, haar onvoorwaardelijke steun - alles was voor hem een veilige haven. Ze had altijd gezegd dat alles goed zou komen, dat je moest doorzetten, dat de zon altijd weer zou gaan schijnen, hoe zwaar de storm ook was. Maar wat als die storm nu iets te sterk was? Wat als de zon nu echt niet meer zou schijnen?

Toen de telefoon ging, voelde Matthy meteen dat er iets mis was. Zijn moeder's stem was anders, gebroken. En toen het nieuws kwam, brak alles. Oma lag in het ziekenhuis. Het leek onwerkelijk, alsof de tijd stilstond.

Het was vreemd hoe het leven zo snel kan veranderen. Van de gewone, alledaagse momenten naar iets wat je niet in woorden kunt vangen. Matthy had geen idee hoe hij hiermee om moest gaan. Hoe zou hij verder kunnen gaan zonder haar? En wat zou hij moeten doen als het afscheid dichterbij kwam dan ooit tevoren?