Córka pustyni i nocy

Złapał mnie za podbródek i uniósł moją głowę, zmuszając, bym na niego spojrzała. Stał tak blisko, że czułam zapach krwi. Zakręciło mi się w głowie. Jego zimne, stalowe oczy wpatrywały się we mnie intensywnie. Czułam się jak w pułapce. Przede mną on, za mną ściana. Nie miałam dokąd uciec.

- Wybrałeś sobie ostrą sztukę - zaśmiał się mężczyzna przy wyjściu.

- O gustach się nie dyskutuje - odparł spokojnie, po czym puścił mnie.

Gdy tylko to zrobił, odruchowo zrobiłam krok w bok. Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Jednocześnie zacisnął palce na moim nadgarstku. Jak stalowa obręcz. Spojrzałam na jego dłoń. Widząc moją minę, poluzował uścisk.

- Będziesz musiał ją utemperować - zaśmiał się ten drugi.

- To moja specjalność - odpowiedział, nie spuszczając ze mnie wzroku.

Następnie złapał mnie za łokieć. Delikatnie, ale stanowczo. Pociągnął mnie za sobą. Nieprzygotowana na ruch, zachwiałam się. Cekiny zabrzęczały jak szalone. Mężczyzna przytrzymał mnie drugą ręką w pasie. Czułam przez materiał jego rękawiczek ciepło dłoni. Gdy stanęłam na nogi, puścił mnie, pozostawiając delikatny uchwyt na łokciu.

- To w drogę - rzucił, ciągnąc mnie dalej.

***
Drogi Czytelniku...

Ogromnie miło mi, że mogę pokazać Ci tą świeżą, pachnącą, rozkoszną książkę, którą dla Ciebie przyszykowałam!
Z zapartym tchem czekam na Twoją reakcję...

Twoja Czekoladowa...

P.S. Lepiej przyszykuj się mój Drogi Czytelniku, gdyż noce na pustyni bywają zimne, a niebezpieczeństwa czekają na każdym kroku. Czy Twój miecz jest na tyle ostry, by temu zaradzić?