Sonsuzluk
  • WpView
    Reads 1,199
  • WpVote
    Votes 692
  • WpPart
    Parts 19
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, May 23, 2026
"Bazen sonsuzluktan kaçmak istersin" dedim onun hayatın karanlığına rağmen parlayan kehribar gözlerine bakarken "Bazende kaçmak için sonsuzluğu tercih edersin küçük hanım" dedi göz kırparak sesi İçimdeki mezarda yankılanmıştı ve bu canımı yakmıştı. Acımıydı bizi var eden yoksa bizmiydik acıyı yaşatan, ama bildiğim tek bir şey vardı acı her zaman öldürmezdi. Ailesini kaybeden ve yıllardır bir "kaza" dan dolayı kaybettiğini sanan Asel bu işin peşine düşmek ister fakat o ne kadar geçmişini kazarsa geleceği o kadar toprağa çıkıcaktır.. Unutmayın acıdır bizi var eden
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • SOKAK NÖBETÇİLERİ
  • Yanlış numara, doğru kalp
  • Ölü Şehrin Şarkısı
  • KARANLIĞIN ÖLÜ ÇOCUKLARI
  • ZAMAN SARNICI
  • Sanaç Valacan ile hayal et
  • SON BAHARIN KÜLLERİ
  • Dikenli Şafaklar
  • Güvendiğim yabancı
  • Zürqlar: Təkamül
  • KIŞ GÜNDÖNÜMÜ
  • hagsaeng;; jimin ✅
  • HÜKÜM
  • RAVEN SUİKASTÇISI
  • SIZINTI
  • SON KAPI | KUĞU KIYIM
  • Mektup Arkadaşım✓
  • KAYIP DÜŞLER (Gerçek Ailem)
  • YAPAY KALP +21
  • YOL

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

More details
WpActionLinkContent Guidelines