Different way// Tom Riddle

Different way// Tom Riddle

  • WpView
    Reads 3,359
  • WpVote
    Votes 717
  • WpPart
    Parts 32
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Jun 13, 2025
Dnia 16 kwietnia 1934 roku, wydarzyło się coś, co Lorien miała zapamiętać na całe życie. Przerażający, nieludzki śmiech, czerwone, ostre światło, a do tego krzyki jej ukochanej babci. Tego dnia, mała dziewczynka miała spędzić dzień z ukochanymi dziadkami, jednak tak długo wyczekiwane spotkanie okazało się koszmarem, który miała zapamiętać do końca życia. Odkąd tylko przekroczyła próg Hogwartu, zaczęły dziać się dziwnie rzeczy. Jej zdrowie pogorszyło się, a myśli zanikały w otchłani strasznych wspomnień i palącego bólu. O ironio, to wszystko zaczęło się, gdy szukając w nocy drogi do wieży Ravenclaw'u natrafiła na rok starszego Ślizgona - Toma Riddle'a. „ - Mimzy! - zawołał, a skrzat zmaterializował się przed nim. - Zrób mi śniadanie i koniecznie mocną kawę. - Tak jest, sir - skłoniła się skrzatka i z trzaskiem zniknęła w kuchni. [...] Kilkanaście minut później znowu coś trzasnęło, a obok fotela pojawił się skrzat z tacą. Gorąca jajecznica i tosty przepięknie pachniały, a aromat kawy był tak mocny, że jedno sztachnięcie się pobudzało jak wypicie całego kubka. - Smacznego, sir Riddle. Mimzy starała się, aby paniczowi smakowało - rzekła cieniutkim głosikiem i z kolejnym trzaskiem zniknęła, Merlin wie gdzie. „
All Rights Reserved
#26
bazyliszek
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Należę Do Ciebie, Baby | Oskar Oki Kamiński
  • BACKSTAGE PASS | OKI
  • CEO
  • Potwór, który nie chciał zbawienia | Damon Salvatore
  • teacher's pet | yoonmin
  • [T] Carpathian | Dramione
  • Ninjago || My Lightbringer
  • 𝒪𝒦 𝒪𝒦 𝒪𝒦 // 𝒪𝓀𝒾
  • Rodzina Monet| Maddie Inesa Monet

Oskar „Oki" Kamiński żyje w świecie, w którym wszystko jest głośne: sceny, światła, ludzie, oczekiwania. Nauczył się grać role i znikać w tłumie, nawet gdy wszyscy patrzą tylko na niego. Dopiero poza sceną zostaje cisza, ta prawdziwa, w której nie trzeba nic udowadniać. Oktawia Jaworska od zawsze wiedziała, że nie męczy jej hałas, tylko samotność. Interesują ją rzeczy niewypowiedziane, momenty zawieszone pomiędzy jednym spojrzeniem a drugim. Nie szuka fajerwerków, tylko obecności, która nie znika, gdy gasną światła.

More details
WpActionLinkContent Guidelines