Semper fidelis

-Dzień dobry. Witamy wśród żywych.
-Dziękuję, nie bardzo czuję się żywy. I dzień dobry.
-Miał pan kość udową w dziesięciu kawałkach. Chirurdzy najpierw doprowadzili tętnicę udową do ładu, potem wyciągnęli odłamki, ortopeda sklecił pańską nogę a naczyniowiec przywrócił krążenie. Na końcu pozszywali. Nie będzie pan tańczył przez pół roku, co najmniej. A tak swoją drogą macie dobrego sanitariusza i proszę mu przekazać ukłony od nas.
-Pani... - zobaczyłem naszywkę. "E. Grójec" - Grójec. Wiem. Ale dopiero jak się usłyszymy albo zobaczymy przekażę. Nie tańczę. A za to, że mnie lekarze poskładali, należy im się co najmniej porządna whiskey. A pani jest konkretna.
-Panie poruczniku. Jest pan we Włoszech. Tutaj się pije wino a nie whiskey.
-No to zobaczymy. Co z nim? - Wskazałem na Jaretta.
-Stabilny, odpoczywa. Stracił dużo krwi. Nie wiem kto wpadł na pomysł transfuzji ale uratowało mu to życie. Jarret wyjdzie za tydzień, ale pan zostanie z nami cztery tygodnie, zanim będzie pan wstanie. Potem rehabilitacja, którą już pan odbędzie w Polsce.
-O ona? - wskazałem na Piesłę.
-Wychodzi trzy raz dziennie, dostaje jeść dwa razy dziennie. Jest kochana i zastanawiamy się czy panu ją oddamy. Gdyby nie fakt, że leży przy panu albo na panu cały czas, nie mielibyśmy oporów. Jest naszą maskotką. Co chwilę, ktoś jej przynosi coś do jedzenia albo do zabawy. - Spojrzałem na podłogę. Leżały tam nie ruszone zabawki, oprócz jej ulubionej. Miś z liny marynarskiej. Kiedyś kupiłem z Ewą na straganie. Był już lekko zmęczony ale jeszcze dawał radę. - Lekarze mieli opory czy dobrym pomysłem jest pies na oddziale ale jak zaczęli z nią wychodzić na spacer, sami przynoszą jej smaczki co chwilę.