KIRMIZI ŞARAP

''Önüne baksana be! Kör müsün?'' diye cırladığımda kaşlarını çatıp, ''Asıl siz önünüze bakın! Çarpan sizsiniz.'' deyip bavulunu yerden aldı.

''Sen önüne bakmadığın için eşyalarım yere düştü! Bak eşyalarım diyorum! Çoğul eki var!'' sözlerimle eşyalarıma umursamazca bakıp omuz silkti. ''Benim sorunum değil. Kalitesiz mal alırsanız böyle olur.'' demesiyle çıldıracaktım neredeyse.

''Bunları toplamama yardım edeceksin!'' dedim öfkeyle.

''Hayır, bu beni ilgilendirmez.''

''Edeceksin!''

''Etmeyeceğim.''

''Bal gibi de edeceksin!''

''Etmeyeceğim. Hatta bakın şimdi gidiyorum.''

İleri atılıp onun bavulunu sert bir şekilde yere attım. İçindeki eşyalar dökülmeyecekse bile zarar görsün istedim.

''Ne yaptın manyak!'' derken üzerime atlayacakmış gibi bakıyordu. Bende onu umursamadan eşyalarımı bavula yerleştirmeye başladım. Tarağımı alacakken elimin üzerinde bir el hissettim. Başımı çevirdiğimde bana manyak diyen adamla göz göze geldik. Bir süre ikimizde birbirimize bir şey demedik, diyemedik.

Uzaktan bakınca, o sinirle fark edememiştim ama şimdi yakından bakınca anlıyordum ki, gözlerindeki kehribar ile ela karışımı çok güzeldi. Garip bir etkisi vardı gözlerinin.

Baktıkça daha fazla bakmak istiyordu insan, sanki gözlerinde bir sır saklıymış gibi. si

Bakışlarını üzerimden çekmeden parmağını yavaşça tarağıma uzattı. Eli istemsizce elime değdi. Elektrik çarpmış gibi hızla elimi çektim.

Tarağımı bana verdiğinde ona, ''Bal gibi de yardım ettin.'' bakışı attım. Göz devirmekle yetindi. Ardından beraber dağılan eşyalarımı topladık.

Bavulumun fermuarını kapattığımda, kehribar gözler bir kez bile bana değmeden gitti.

~Onlar için her şey böyle başladı.