LAVİNİA

Hayatta büyük bir mücadelem vardı, yenileceğimi biliyordum. Ama yine de sonuna kadar direneceğim bir mücadele. Savaşınca daha da güçlenecektim.

"Ben uyurken kim getirdi odaya?" Diye sordum, ona. Bana baktı ama cevap vermedi, arkasını döndüğü gibi yürümeye başladı. "Sana bir soru sordum." Dediğimde durmamış, yürümeye devam etmişti. Göz devirdim, "Aptal." Diyerek ardından bakmayı kestim ve önüme döndüm. Koridor boştu. Kapının koluna uzandım ve elimle kulpu tuttum.

O sırada elimin üzerine sıcak, büyük bir el hissettim. Buz gibi olan elimin üzerine kaynar sular dökülmüş gibi irkildim. Arkamda dev gibi bir beden olduğunu, kapının üzerine düşen gölgeden anlayabiliyordum. Kalbim olması gerekenden hızlı atıyordu. Birinin nefesini boynumda hissettim.

Tam arkamda biri vardı. "Bence burada bir askere hakaret etmek hiç doğru bir hareket değil, dikkat et." Diye konuştuğunda bu kişinin o olduğunu anladım. "Ha ayrıca, seni buraya taşıyan da bendim." Dediği son şeydi.

Daha sonra elimin üzerinde ki el gitti, elim yeniden buz kesti. Arkamda ki dev bedenin benden uzaklaştığını, adım seslerinden ve ardında giden sıcaklıktan anladım. Nefesimi tuttuğumu bile fark etmemiştim, yavaşça dışarı verdim.