Umuda doğru

Bu benim başlangıcımın hikayesi. Oldum olası kitap okurum. Hele bir de hava yağmurluysa,elinde kahvem varsa,kimseye ihtiyacım yoktur benim. Kendimi iyi hissetmem için bunlar yeterlidir.Benim için kitaplardan başka dost yoktur. Sanırım kafamı kitapla bozmuşum ben.
Ilık bir yaz akşamıydı. Ben her zaman ki gibi kitaplarımla baş başa,evimde,çok sevdiğim balkonumda oturuyordum. Çiçeklere bayıldığım için balkonu saksılarla donatmıştım ve bu iyi hissettiriyordu.
Kitaba o kadar dalmıştım ki kardeşimin bağırdığının farkında değildim. Yani o ana kadar. Sanırım yine psikolojik bunalıma girip kendini odaya kapanmıştı ve muhtemelen yine ağlıyordu. Odasına gitmek için merdivenleri üçer beşer çıktım ve kapısını tıklattım.
-Ilayda iyi misin tatlım?
içeri gel abla.
Ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. İçeri girdiğimde yere bağdaş kurmuş,elinde peçete ağlıyordu. Onu bu kadar üzen şey neydi bilmiyordum çünkü bana hiçbir şey anlatmıyordu. Onun için endişeleniyordum.