Iluzja normalności

Główna bohaterka,Radmira, ma pozornie perfekcyjne życie - dobre studia, popularność w social mediach, chłopaka, który wzbudza zazdrość innych, i paczkę znajomych, z którymi co weekend chodzi na imprezy. Ale w rzeczywistości czuje, że wszystko to jest fasadą. Wszyscy udają, że są szczęśliwi, ale wystarczy się przyjrzeć, by zobaczyć, że każdy zmaga się z czymś niewidzialnym dla innych.

Radmira zaczyna prowadzić anonimowy blog, na którym pisze o hipokryzji społeczeństwa - o strachu przed bliskością, o nieustannym porównywaniu się do innych, o presji bycia „idealnym" i o tym, jak bardzo wszyscy czują się samotni, choć otaczają się ludźmi. Jej teksty zaczynają trafiać do ludzi, choć nikt nie wie, kim jest autorka.

Pewnego dnia ktoś zaczyna wysyłać jej wiadomości - anonimowy użytkownik twierdzi, że rozumie ją bardziej, niż ona sama. Radmira wpada w wir emocjonalnej gry - czy to ktoś, kto chce jej pomóc, czy może ktoś, kto zna ją lepiej, niż myślała?

Im bardziej zagłębia się w relację z tajemniczym rozmówcą, tym mocniej uświadamia sobie, że prawdziwa bliskość jest przerażająca, ale może być też jedynym ratunkiem.

Motywy

Hipokryzja społeczna i iluzja idealnego życia

Strach przed bliskością i ucieczka przed uczuciami

Uzależnienie od porównań i social mediów

Anonimowość w internecie jako forma wyrażania prawdziwego "ja"

Poszukiwanie autentyczności w świecie fałszywych uśmiechów