PANZEHİR

"Bitti... hayatımdan defol git"
Gözlerime bakmaya kıyamayan o adam şimdi bütün kiniyle bana odaklanmıştı. Bir zamanlar merhametle bakan gözlerinin yerini nefret kaplamıştı. Bu kadar mı nefret etmişti benden? Gerçekten bu kadar mı canını yakmıştım?

Bağırmıyordu, kızmıyordu, öfke göstermiyordu. Ama yok sayıyordu... Ve bu, hepsinden daha çok acıtıyordu. Çünkü yazgı, vazgeçtiklerini yok sayar. Ve o, benden vazgeçmişti.

"Bitti." dedi, kan çanağına dönmüş gözlerimin içine bakarak. O an tüm hayallerim ezildi. Bana hayal kurmayı öğreten de, o hayallerimi başıma yıkan da aynı kişiydi.

"Bitti..." Ne kadar da acımasız bir kelimeydi. Onca şey yaşar, nice anılar biriktirirsin, sonra gelir beş harften oluşan küçücük bir kelime her şeyi sonlandırır. Bir kelimenin bu kadar can yakması ne kadar zalimceydi... Ve o kelimenin ardından ben de bitmiştim.