HASIM

ÖLÜMLE BAŞLAYAN ÖLÜMLE BİTER.

Kanın içine doğmuşken ellerine sıçrayan kanlarla suçlanmıştı. Sevgiye muhtaç kalbindeki boşluk ölümle açılmıştı. Her şeye rağmen ayakta durmuş, kaderine karşı gelip direnmişti ama başaramamıştı.

Ama unuttukları bir şey vardı; o Ayliz Karahisar'dı. Hayır, o İz'di. Daima kazanırdı.

Adaletin uğramadığı kötülerin şehri Alkan'da adalet yalnızca ölümle gelirdi. O öldürmek istememişti, buna mecbur kalmıştı. Adalete inancını yitirdiğinde umutların bittiğini sanmış ama yanılmıştı. Çünkü mucizelerde bir ihtimaldi ve o atan kalbine sığınmıştı. Adalet olmayan Alkan'a adaleti getirmiş, kiminin kimsesi, kiminin eceli olmuştu. Artık Ayliz yoktu, İz doğmuştu. İz herkese umut olmuştu.

Ares'e başkaldıran ve kuralları baştan yazan İz'in gözü tahttaydı. Ares'in ihtişamlı tahtını ele geçirmek için direnen İz, herkesi kendi tarafına çekmişken bir ölüm tüm düzeni bozdu. Artık sadece intikam konuşuyordu. Ve o içindeki intikam ateşiyle yaşıyordu.

Ares tahttan inecek, yerine İz geçecekti. Tek galip o olacak, hükmedecekti. Çünkü İz hükmetmek için doğmuştu.

Mafyanın kiralık katilliğini yapmak ve infaz emri verilenleri öldürmek kolay değildi. O ölümü meslek edinmişti. Fakat zihninde çoktan ölüm fermanı imzalanan biri vardı: Yaman Barlas Asiler. Adaletiyle Alkan'a nam salmış, suçu cezasız bırakmamaya yemin etmiş bir adamdı. Zalimliğiyle bilinen, hislerini pompalayan bir kalbi olmadığına inanılandı. Zaman onun aleyhine işliyor, aldığı her nefes onu ölüme yaklaştırıyordu. Ölümü kolay olmayacaktı. Bir can daha alınacaktı fakat bu hiç unutulmayacaktı. Tüm manşetler bu dehşet verici cinayeti konuşurken o zaferi tadacaktı.

Ölüm kalplerde kan olarak pompalanırken hayatta kalmak zordu. Öldürmek ise kaçınılmaz sondu.

"İyisiyle kötüsüyle değildi benim geçmişim. Acısıyla, yar