Korkak

yazdığım denemeler var içeride

Yorulduğunu bir türlü kabullenemedin ve acı çekmeye razı oluyorsun. Bataklığın içinde batıyorsun ama bu durumda bile düşündüğün uçtuz bucaksız çukurun dolacağı oldu. Karanlıktı ve ölüyordun, ışığı olmayan veya ışık girmeyen odada umutla beklemiştin, bir ışık göreceğini küçük çocuk gibi inanmıştın, bu inanç seni dımdızlak orta da bırakmıştı. Suçu hep kendin de aramıştın, hep yanlız kalmak istemiştin, insanlar konuşarak anlaşır derken susmayı öğrenmiştin. Aslında yanında olan herkesin elinde kanın vardı sanki yokmuşsun ve seni uğurlamaya gelmemişler gibiydi... Sabahı olmayan yatağın da titreyip " Sorun ben değilim, ben olmayacağım, ya bensem... Korkuyorum. " diyerek ağlamaya başlıyordun. Seçtiğin yoldan memnun değildin eminim ki.