TURAN

"Söylesene Kamelya, ayı sever misin?" Uluğ'un sorusu ile başımı yerden gökyüzüne çevirdim.

Yüzümdeki izler apaçık ortadaydı. İlk kez saklamıyordum. İlk Kez izlerimi birine gösteriyordum. Ama korkuyordum. İçimde bir korku vardı. Ulus'un da diğerleri gibi bakacağına dair bir korku..

"Peki," dedi bu sefer de. "Ayın kraterleri hakkında ne düşünüyorsun? Güzeller mi?"
Bu soru beni düşündürdü. Bunu hiç düşünmemiştim. Gökyüzünde DOLUNAY vardı. Yaklaşık 3 dakika boyunca durdum ve düşündüm. 3 dakikanın sonunda cevap verdim.

"Evet, güzeller. Kraterleri onu daha da güzel kılıyor. Ayı kratersiz hayal edemiyorum. Kusurları olsa bile muhteşem ve büyüleyici."diye mırıldandım.
Adım sesleri işittim. Bana yaklaşan adım sesleri işittim. Çenemde bir el, Ulus'un eli. o el başımı sağ tarafa çevirdi. Ve benim nefret ettiğim, herkesin nefret ettiği, anne olacak kadının iğrenerek baktığı dikiş izlerimden teker teker defalarca öptü. En sonunda ise Gece gibi lacivert gözleri ile benim yeşil gözlerime baktı.
"Sen" dedi Ulus.
"Ay yüzlüsün Kamelya. Senin kraterlerin seni eşsiz kılıyor. Seni daha da güzelleştiriyor. Onlarsız seni düşünemiyorum bile. Bıdak herkes onlardan iğrensin, ben severim. Sen gezegensin Kamelya. Benim galaksimin tek gezegeni. Bende senin uydunum. Bir tek senin etrafında dönerim. Sen kadın. Sen. Sen Ay Yüzlü Kadınsın. Adına masallar yazacağım ilk tek ve son kadın."