Hazare

Acımızı yutan kara delik zihnimidir.

Dinle...

karanlığı kurt yutar derler sen yutulmadan önce bile kayıptın.Bak larin kurdun inine giden yol cehennemden geçerdi. Sen ona vardığında geri dönüşü olmayan bir ateşin içinde yanan bir odun parçası olucaksın kimin elinde tutulduğuna bakar.

Bir ses duyuyorum zihnimin kuytularında yankılanan, kime ait olduğunu bilmediğim bir çığlık. Belki de bir ağıt.​

Ben buradayım.Henüz veda etmeye cesareti olmayan küçük bir ateş parçasıyım.

Kalbim,tuhaf bir inatla atmayı seçti bugün de.
Unutulmuş göğüskafesi mezarlığı.
Bir yokuş,bin yok oluş.

Gece vücudumuzu terk eden ruhtu sevgiye aç gezer her gece ve her sabah dönüp dolaşıp geldiği yer hep aynı bedendir. Ruhumuz geceyi severken gecede kaybolanları unutuyordu, karanlık,korku,ya da kaçtığın anlar hafızanı silmene yardım etmez hafıza hep kaçtığında seni boğar ve unutulan her an cehennemdir.Boş bir sayfada cehennemim için bir başlangıç yaratmaya çalıştım ve kalemin ucu boş sayfaya nokta bıraktı,sonra da yavaşça ardından kalem ilk kelimeleri yazdı ama bir tek kelimede gitmedi.

Kalp attığına bakar ama gördüğü sevgiye acır. Mürekkep yazmaya başladığı her harfi karalardı, üzerine çöken yükü taşıyamaz harfler parçalnırlar, çöken umutlar gibi acının üzerine bırakılır.