Z głębi serca

Averli w wieku ośmiu lat na placu zabaw spotkała swojego najlepszego przyjaciela.

Od razu złapali wspólną nić porozumienia. Po mimo mroku w których przyszło im się spotkać, udało im się ze sobą porozmawiać. Bowiem Averli od zawsze była ciekawym i żądnym przygód dzieckiem. Jej rodzice nie byli w stanie upilnować tak niesamowicie energicznego dziecka.

W tym pamiętnym dniu wymknęła się nocą z domu.

Powiada się, że potwory wychodzą nocą z ukrycia, ale czy Rex, którego tak nazwała dziewczynka był zły?

Dziewczynka widziała w nim ideał przyjaciela. Był wesoły, również energiczny jak ona, a przede wszystkim słuchał jej słowotoku.

Co najważniejsze, był psem.

Sięgał jej nie co powyżej kolan, umaszczenie miał czarne niczym węgiel, ale jego oczy wyróżniały go spośród innych czworonogów. Zwierzę miało oczy koloru błękitu, nie mal tak jasnego, że gdyby nie smuga światła z lamp, można by sądzić, że są one przezroczyste.

Averli była zafascynowana również tym jak oczy Rexa zmieniały kolor na granatowe gdy wspomniała w rozmowie o swoim tacie. Może jej się wydawało?

Może jej wyobraźnia szalała już w takim stopniu, że przestała odróżniać fikcję od rzeczywistości?

Bo przecież Rex był psem. Może trochę przerośniętym.

Jej wyobraźnia musiała ją oszukać na tyle, że zemdlała z wrażenia, gdy pies zmienił się w chłopca.