Aşk Bize Müstehak -ASKIDA-

Aile, tek gerçek servettir..

Ailedir aslında insanı güçlendiren, ayakta tutan.. Eğer aileni kaybetmişsen cami avlusuna bırakılmış bir bebekten farkı kalmıyor insanın. O bebek sadece hiç görmediği, kokusunu bilmediği annesini ve babasını kaybetmişti. Ben ise annemi, babamı, dostumu, kardeşimi, sırdaşımı, ömrümü, nefesimi kaybettim.

..

Ben Ayaz. Evin büyüğü. Diğer normal çocuklar gibi olan ama hayata 1-0 değil 2-0 yenik başlayan, annemin Uraz'ı doğururken, daha fazla dayanamayıp öldüğünü. Babamın buna dayanamayıp intihar ettiğini kapının önündeki ambulansı görerek öğrenen Ayaz.

İstanbul gibi güzel bir şehirden nefret eden belkide sayılı insanlardan biriyim. İstanbul'u sevmediğimi öğrenenler önce bir şaşkın şaşkın baksalarda bilmiyorlar ki o şehrin benim ailemin aldığını.

Annemi 3 yaşında kaybedip, Daha annemin toprağı kurumadan babamıda kaybettikten sonra hayatımız tamamiyle değişti. Sanki annem gidince sadece annem değil. Evimizin neşesi, huzuru, mutluluğu, saadeti de gitti sadece bunlar değil babamda gitti.

Biraz daha serbest bırakmışlardı beni. İçime kapanık bir çocuk olmamam için ama sonuç değişmedi. Acımı her zaman içimde yaşadım. Hani şu "erkekler ağlamaz" lafı vardır ya külliyen yalan. Seven, sevdiğini kaybeden erkek ağlar. Hemde bir kızın ağladığından daha fazla.

İşte benim hikayem.

4 yaşımdayken ayaklarımın üstüne basmak zorunda olup evin reisi olmam. Aileme sahip çıkmak tam 18 yıl önce yüklenmişti omuzlarıma. babamı da kaybettikten sonra Uraz'la iki kişilik sağlam duvarları olan küçük ama her şeye göğüs geren, tüm zorluklara rağmen mutlu olmaya çalışan bir aile kaldı elimde..

#10.06.2016#