Taç ve Kılıç

Fırtına bulutları, Voltaria Krallığı'nın gökyüzünde ağır ağır dolaşıyor, rüzgâr koca surların taşlarını yalayarak kasvetli bir melodi fısıldıyordu. Şehrin meydanı, asaletin ihtişamıyla süslenmişti. Altın işlemeli sancaklar, taş döşeli yollar ve parlak zırhları içinde duran muhafızlar... Ancak tüm bu görkemin ortasında Sophia için hiçbir şey ihtişamlı değildi.

O, yetim olarak büyümüştü. Kılıç onun yoldaşı, savaş onun kaderiydi. Bileklerini güçlendiren, kılıcını keskinleştiren her an, kim olduğunu öğrenmeye bir adım daha yaklaştıracaktı. Ama şimdi... Şimdi önünde bambaşka bir savaş vardı. Voltaria'nın prensi Alexander için seçilmişti. Bir savaşçı, bir kraliçe olmaya nasıl uyum sağlayabilirdi? Ve en önemlisi, birbirlerinden nefret eden bu iki kişi, gerçekten birbirlerine aşkla bakabilir miydi?

Alexander, kibirli ve soğuktu. Sarayın altın tahtında otururken bile gözleri öfkeyle parlıyordu. Onun için Sophia bir savaşçının ötesinde değildi, sadece mecburi bir kaderin parçasıydı. Ama Sophia, kaderin iplerini başkasının eline vermeye niyetli değildi.

Göz göze geldiklerinde, havada fırtına gibi esen bir gerilim vardı. Ne o bakışlar aşkla parlıyordu, ne de dudaklarından tatlı sözler dökülüyordu. Bir savaşın eşiğinde gibiydiler. Ama kaderin cilvesi işte... En büyük savaş, bazen kalbin içinde