MESKEN

Hayat herkese eşit davranmıyordu. Kimine merhametli, kimine acımasız. Ben hayatın hep acımasız tarafını görmüştüm. 16 yaşıma kadar zalim bir baba ile büyüyüp çocukluğumu, gençliğimi yaşayamamıştım. Sonra biri gelmişti, sevmiştim, güvenmiştim. Sonunu bir kez bile düşünmeden sevmiştim. Cennetim sanmıştım, ta ki cehennemim olduğunu anlayana kadar.

Başımı gökyüzüne kaldırıp tüm gücümle bağırdım.

"Seni yaksamda sönmeyeceğim, boğsamda ben nefes alamayacağım. Parçalarına ayırsamda içim soğumayacak. Ama yinede yapacağım. Beni yaktığın ateşlerde yanacaksın, beni boğduğun o suda boğulacaksın. Parçalanacaksın ama ölmeyeceksin. Bende senden intikamımı almadan ölmeyeceğim Adnan Aksoy. Bedelini ödemeden ölmene izin vermeyeceğim!"

Daha fazla dayanamayıp dizlerimin üzerine bıraktım kendimi. Anında kolları belime dolandı. Düşmeme izin vermedi. Beni kucağına aldığında direnecek gücüm yoktu. Bir insan birinden nasıl nefret eder, hemde delicesine sevebilirdi. O an nefretim değil sevgim ağır bastı. Direnecek gücüm yoktu.

Kendimde bulduğum son güçle kollarımı boynuna dolayıp başımı göğsüne yasladım. Beni götürmesine izin verdim. Çünkü biliyordum, her ne olursa olsun beni bırakmayacak tek kişi oydu.

Ben Meva. İsminin anlamı mesken olan.