SCARLET THREADS II TOMMY SHELBY

W sercu Birmingham, tam gdzie ulice pachniały dymem i żelazem, a ceglane fabryki pamiętały historie setek rąk, mieszkała Rosalie Bennett - dziewczyna o włosach jasnych jak poranne światło i oczach odbijających błękit nieba. Rosła pod okiem ojca, serdecznego krawca, który znał każdy splot nici i każdą fałdkę materiału. Dla niego Rosalie była malutką Rose - skarbem strzeżonym z czułością.

Jako dziecko była jak słońce wśród ciemnych murów - jasne włosy migotały, gdy biegała ulicami, policzki różowiły się z radości, a śmiech rozbrzmiewał w zakurzonych zaułkach. Z przyjaciółką Adą przemierzała miasto, wymyślając historie i marząc o przyszłości.

Thomas Shelby, starszy brat Ady, był dla nich chłopcem, który czasem dokuczał, czasem pomagał, a czasem przechodził obok z cieniem czegoś dorosłego w spojrzeniu - jakby już wtedy niósł na plecach ciężar, którego inni nie widzieli. Rosalie nigdy nie wyznała, że patrzyła na niego z dziecięcą fascynacją, że jego obecność przyspieszała jej puls. To były drobne sekrety, które znało tylko jej młode serce.

Lata mijały. Wojna przyszła jak burza - huk bębnów, szept modlitw, łzy matek. Bracia Ady wyruszyli na front, a Rosalie... już nie była dziewczynką z rozczochranymi włosami. Wyrosła. Jej sylwetka nabrała kobiecych kształtów, spojrzenie zyskało cień, a uśmiech stał się subtelniejszy, jakby niosła w sobie coś więcej niż dawniej.

Thomas Shelby wrócił odmieniony. Nie był już chłopcem, którego pamiętała - spojrzenie miał stalowe, ruchy wyrachowane, a jego obecność budziła respekt, a czasem lęk. Jego imię szeptano w całym Birmingham.

A Rosalie? Nadal myślała, że jest dla niego niewidzialna. Nie wiedziała, że Thomas Shelby pamiętał jasnowłosą dziewczynkę z ulic Birmingham - obraz, którego nie wymazała nawet wojna, i który teraz, gdy wrócił, był dla niego bardziej niebezpieczny niż kiedykolwiek.