Ay Çiçeği
- Reads 11,387
- Votes 403
- Parts 28
Ongoing
Last published Wed, Jul 1, 2026
Ateşin etrafında sessizce süzülen bakışlar, geçmişin acıları ve söylenemeyen duygular... Genç bir kadın, abisinin en yakın arkadaşı Demirhan'a karşı içinde büyüyen yasak duygularla baş etmeye çalışırken, küçük bir kız çocuğunun masumluğu bu hikâyenin kalbinde yer alıyor. Aile, ihanet, dostluk ve tutkulu bir aşk...
All Rights Reserved
#22
imkansız
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Sadece Biz
Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."
Esmer
İlay, yıllarca yanında büyüdüğü Adem babaya hayır diyemeyeceğinden bir asker ile görev için evlenmeyi kabul eder. Bu evlilik yüzünden hiç bilmediği, tanımadığı bir şehre gider ve daha ilk günden bu yabancı şehirde bir tanıdık ile karşılaşır. İlay, alacağı büyük darbeden habersiz yeni hayatına alışmaya başlar... Bu hikayede geçen kişi ve kurumlar tamamen hayalimin ürünüdür. Gerçekler ile hiç bir alakası yoktur. Yaş Farkı İçerir.
Ben de Özledim (Tamamladı)
Yıllar sonra aynı mahallede yeniden karşılaşan Övünç ve Gurur abinin hikayesiComplete
EŞİM DOSTUM
Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.
Yıldızlar Şahidim Olsun | Mahalle Kurgusu
"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. "Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" "Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. "Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." "Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? "Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. "Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" "Alparslan deme lan bana!"
IHLAMUR ÇIKMAZI
Yeni boşanmış bekar bir anne ve küçük kızı için yeni bir mahalle yeni başlangıçlar demekti...
Güz Mahallesi
Yinede bir şeyler eksikti. Neler olduğunu tam anlamıyla soramıyordum.. Onun hayatında bir şeye sahip değildim. Ona baktığımda onun gökyüzünde kayboluyordum , binlerce yıldız vardı beni diğerlerinden özel kılacak bir özelliğim yoktu sadece kızkardeşinin arkadaşıydım ... Ali'm imkansızlıklarımın içindesin. ♧♧♧ °Mahalle kurgusudur ° #ağırabi #+18 #arkadaşımınabisi #abi #mahalle #yaşfarkı #çocuklukaşkı #safsevgi #kalpçarpıntısı
BIRAKMA BENİ
Aşık olmak için 3 saniye yeterken, unutmak için 3 sene yetmemişti...Complete
EŞSİZ ÇİÇEK +18
"Mesele sevmek değildi, mesele onu tarif eden eşsiz çiçeği sevmekti. O eşsiz bir çiçekti."
PROJE : Sevgili 101
+18 içerik olmayacak. Tatlı bir romantizm okumak isteyenler için;) "İki daire, tek sözleşme... Sınırları kalbinizle çizdiğiniz bir oyun." Galata'da aynı apartmanın dördüncü katında, yan yana iki daire. Biri; koca kemik gözlüklerinin arkasına saklanmış, içindeki o devasa dünyayı sadece çizimlerine ve şarkılarına döken hırslı bir mimarlık öğrencisi: Duygu. Diğeri; kulak hizasındaki ipeksi saçları, zekası, canayakınlığı ve entellektüelliği ile kampüsün en çabasız beğenilen adamı: Doruk. Her şey, Duygu'nun aylardır peşinden koştuğu o yeşil gözlü, çapkın, popüler ve yakışıklı "dağ ayısı" Buğra tarafından gururunun kırılmasıyla başladı. Statik hesabı seven bir centilmen elini uzattı ve Duygu'ya reddedemeyeceği bir ortaklık teklif etti. Ortaya beş maddelik, kusursuz bir "Sahte Sevgililik Sözleşmesi" çıktı. Kural 1: Bu oyun sadece kampüste geçerlidir. Kural 2: Kampüs dışında ve kimse yokken gereksiz fizilsel temas yok, sınırlar ihlal edilemez. Kural 3:Bu oyun, Buğra tamamen emin olup benimle çıkmak istediğinde, ya da senin hayatına gerçek bir kız girmek istediğinde anında fesh edilir. Kural 4: Dudaktan öpüşmek kesinlikle yasaktır; acil durumlarda sadece alın öpücüğü kullanılacaktır. Kural 5: İşin içine gerçek duygular ve kıskançlık girerse, proje iptal edilir. Plan milimetrik işledi. Ama bir gece... Alkolün kanında deli cesareti gibi dolaştığı, Hello Kitty'li şort pijamalarla karşı kapının çalındığı o gece, Doruk'un dudaklarından dökülen o iki kelime tüm statik temeli yerle bir etti: "S*keyim sınırını!" Kağıt üzerindeki sarsılmaz planlar, kalbin ilk depreminde yıkılmaya mahkumdur. "Bu sadece bir prova mıydı hocam, yoksa oyun çoktan gerçeğe mi dönüştü?"
Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."
More detailsContent Guidelines