~Beklenmedik~

Çağlar'ın taburcu işlemlerinin bitmesini beklerken oturduğum sandalyenin yanına bir ağırlık çöktüğünde sağ tarafıma döndüm. Siyah giyimli yapılı bir adam yüzünü ellerinin arasına almış çaresizce oturuyordu. Hatta ağlıyordu, beklemediğim bir şeydi bu. Neydi bu adamı çocuk gibi ağlatan? Elimi çantama atıp bir mendil çıkardım ve hafifçe omzuna dokundum. "İyi misiniz?" dedim. Elinin tersiyle yanağını silip "İyiyim kusura bakmayın" dediğinde üzülmüştüm. "Yok hayır sad- sözümü bitiremeden yanımıza hızla yaklaşan kırklı yaşlarda bir adam oturan genç oğlanın elini omzuna koyup "Nasıl oldu abim" dedi. Kimseden ses çıkmadığında tekrar konuştu. "Söylesene oğlum daha kötü oldu diyorlar doğru mu?" bu adamın sesi nereden tanıdık geliyordu bana? Ben bunu düşünürken "Doğru amca" dedi yorgun sesiyle. Adam elini başına koyup yavaşça yere çöktü. Babası yüzünden ağlıyordu demek. Bunları düşünürken bir süre genç adamın amca dediği adama bir daha baktım. Bir şey vardı bu adamda hafızamı bir süre zorladıktan sonra aklıma geçen hafta tuvalette duyduğum konuşma gelmişti. Gözlerimi istemsiz fal taşı gibi açtığımda kendi kendime saçmalıyorsun dedim. Saçmalıyorsun Gaye