KARA İZLER

"Adın ne?" diye sordu.

İşte o an geldi. Planlı ama doğal görünmesi gereken cevabı verdim.

"İz," dedim. "İz Arsen Keskin."

Sarp, bu ismi kafasında bir yere not alıyormuş gibi kısa bir duraksamayla tekrarladı.
"İz..."

Sonra hafifçe başını salladı, yüzünde yarı alaycı bir gülümsemeyle.
"Garip bir isimmiş. Ama akılda kalıyor."

"Senin de öyle," dedim. Dudaklarımda belirsiz bir tebessüm vardı. "Ses tonun biraz fazla kendinden emin. İnsan unutamaz."

Gözleri hafifçe kısıldı, o gülümseyiş genişledi. "Fena değilsin." dedi. "Ama dikkat et... Fazla yakın oynarsan, yanarsın."

"Yaklaşmadan ateşle nasıl oynanır ki?" diye mırıldandım, tam arkamı dönüp giderken.

Ardımda kalan sessizlik, oyunun ilk hamlesinin başarıyla tamamlandığının göstergesiydi. Artık beni tanıyordu.
Ve adımdan daha fazlasını merak etmeye başlamıştı. Bunu gözlerinde gördüm.

O gün, o okulun ön bahçesinde yalnızca bir termos devrilmemişti.Bir düzen... hafifçe çatlamıştı.

Ve ben...

İz Arsen Keskin, artık bu oyunun içinde resmi olarak vardım.