Ludzkie Mrowisko

Jakub Potocki nigdy się nie wyróżniał.
Zwykły na tyle, by pośród tłumu sunąć jak zjawa.

Bez twarzy, zbyt niewyraźna by zapamiętać.

Pamięć? A na co komu pamięć?

Jeśli ktoś Jakuba zapamięta, to znaczy, że naprawdę się nudzi.

Bardzo, bardzo nudzi.

Jakub Potocki jest zwykły, uwierzcie, choć niezwykle trudny w obyciu jeśli by zajrzeć głębiej.

A gdyby tak postąpić inaczej?
Rozciąć skórę, złamać żebra, by za moment wyciągnąć serce, przeciąć i zajrzeć w głąb.

Zanurzyć palce, obejrzeć z każdej strony, wejrzeć głęboko, w sam środek.
Głęboko, bardzo głęboko.

Serce miejscami zgniłe, sine i zimne jak lód.
Skoro z sercem taki problem, to cóż można znaleźć pod czaszką?

Być może znajdzie się coś, co zatrzyma was na dłużej?
Złapie szponami i nie puści, owinie łapska ciasno i boleśnie.

Ktoś chętny?