Katilin Rozeti

Kömür karası saçlarımı kulaklarımın arkasına yerleştirdi. Eli tenime değdiği gibi ürpermiştim. Boynum açığa çıkmıştı. Eli boynuma değmemişti, ama nefesi kadar yakındı. Lacivert gözlerini boynumdan çekip, gözlerime odaklandı. Maskesi yüzünden sadece gözlerini görebiliyordum.

"Benden ne istiyorsun?"

"Henüz karar vermedim. Ama uzaklaşmak gibi bir niyetim yok."

"Yanlış kadını izliyorsun," dedim. "Ben eğilip bükülmem."

Sesi alaycı değildi, ama hafif bir oyun tadı taşıyordu.

"Bükülmeyen şeyler... ya kırılır, ya kırar."