KARLA KAPLI

Göğsümde bir sıkışma hissettim.
Kadın yanımıza vardığında, bakışlarını bana çevirdi.
"Merhaba," dedi, nazik ama mesafeli bir ses tonuyla.
Kendi sesimi bulmam birkaç saniye sürdü.
"Merhaba," dedim.
Ama kafamın içinde binlerce soru yankılanıyordu.
Ateş, bu kadının kim olduğunu söylememişti. Ama ben cevabı çoktan tahmin etmiştim.
İçimdeki şüpheyi doğrulayan şey, kadının bir adım daha yaklaşması ve elini yavaşça Ateş'in koluna koyması oldu.
"Merak ettim, geç kaldın," dedi.
Kalbim tekledi.
O an, her şeyin cevabını almış oldum.
Ateş bana dönüp bir şey söylemek istedi ama ben, gözlerimi ondan ayırmadan nefesimi tuttum.
"Ateş?" diye tekrarladı kadın, bu kez daha yumuşak bir sesle.
Ateş gözlerini kapadı, sonra açtı.
Ve nihayet, gerçeği söyledi.
"Ela, bu... Bu, eşim."
Dünya, o an üzerime yıkıldı.
Beni bir anda keskin bir soğuk sardı, ama bunun sebebi kar değil, duyduğum kelimelerdi.
"Eşim" dedi.
Ateş evliydi.
İçimdeki her şey suskunluğa gömüldü. O kadar yıl sonra kavuştuğum bir geçmişin, aslında çoktan kapanmış bir kapı olduğunu fark etmiştim.
Ve bu fark ediş, bir hançer gibi içime saplandı.