Maskeli Adam: Bir Papatya Meselesi

"Doğum gününde kanlar içerisinde kaldı annen hayla ne bu mutluluk?!?" diye kızdı bana. Bağıramıyordu çünkü bizi duyarlardı.
"Soruyor musun bide?". Eymen bana sarılıyordu. Göz yaşları ıslatıyordu göğsümü. "Sinirden!"
"Sinirlenceğine gidip öldürsene herifleri". Dayanamayıp bir kahakaha attım. Eymen daha sıkı sarıldı bana.
"Ölmek mi istiyorsun sen cidden? Kendi kızın tarafından hemde" dedim alayla. Babam bana kaşları çatık bakmaya başladı.
"Ben ne ettim, Afet?" Çok masum gibi konuşmuştu ama en çok o suçluydu. Bunu biliyordum.
"Ne ettin acaba. Çete lideri olup bize saldırmalarına sebep olup annemin ölümüne sebep olduğun için olabilir mi?"
Bir elimi Eymenin saçlarının arasına koydum. Evin her bir camı darma dağın olmuştu ama biz bunu konuşucak değildik.
"Terbiyeni aşma küçük hanım" dedi öfkeyle. Bir kahakha daha attım. Babam bana tek kaşını kaldırıp baktı.
"Lan babam dediğim adam annemin katili oldu sen ne anlatıyon bana". Babam bana bir tokat attı. Kafam sağa döndü. Bakışlarım ölü bakışı oldu.
"Ben seni böyle yetiştirmedim"
"Benim senin gibi bir babam yok."
Babamım gözleri büyüdü.
"Benim için bir ölüsün sen artık".
Babam bu iki cümlemi de sevmemişti. Onu kurtaracağımı sanmıştı ama onu asla korumam.
"Kes sesini ve şu lanet olası evi koru". Eymene baktım. Ayağa kalktım. Eymeni de kaldırdım.
"Seni korumamı benden bekleme artık" dedim ve ola bildiğince o evden Eymen ile uzaklaştım. Artık o adamın etrafında olucaktım.
Bir mermi vardı, annemi elimden alan.
Bir mermi vardı, gerçekleri gösteren.
Başka bir mermi saha vardı, kalbime ağrılar saplayan.
O mermi Eymeni korumamı istemiyordu ama ben onun isteğine uymadım.