The bloody lake swans

- ۲۴ مارس ۱۹۸۶ ؛ آخرین کلمات من برای تو.
سلامی دوباره از من برای تو که همیشه حبه قندی برای تلخی روزگارم بوده ای. امیدوارم که حالت خوب باشد. اکنون که فاصله ی میان ما قد اعماق اقیانوس ناشناخته است، به یاد می آورم که روزی چقدر به هم نزدیک بوده ایم. البته تعجبی هم ندارد، گاهی دوری بهتر است؛ یا به قولی "دوری و دوستی".
به گمانم این سومین نامه ای است که برایت ارسال می کنم و اطلاعی از آن که به دستت می رسد یا نه ندارم، اما از هیچی بهتر است. حرف هایم را می نویسم و تمام غم درونم را روی یک برگه ی نیمه مچاله خالی می کنم. با امید رسیدن بوسه هایم به تو، بوسه ای بر نامه می زنم و درون پاکت عجیب و غریبی که از مرد و بد اخلاق پستچی گرفته ام می گذارم؛ در نهایت هم اگر به تو نرسد گیر غریبه‌ ی تنها و دل مرده‌ای در گوشه ی خیابان‌ها می‌افتد، و برایم جالب است اگر او عشق من را حس کند برعکس تو که هرگز باورم نداشته‌ای.
اما از ما دو همه چیز بر می‌ آمد. من امید زیادی به تو داشته ام، تو هم توانایی انجام هر چیز و کاری را داشته ای، اما انتخابت برای انجام آنها من نبوده ام.