All The Things We Lost
- Reads 5
- Votes 1
- Parts 1
Ongoing
Last published Thu, Mar 27, 2025
Diskrasyada na ko.
"HOY! WALA TALAGA KAYONG MAGAWA SA MGA BUHAY NYO NOH! KUNG MAKAPAGSALITA KAYO PARANG WALA KAYONG MGA BAHO AH! AKALA NYO ALAM NYO BUONG KWENTO! WALA KAYONG ALAM! TIGILAN NYO ANG ANAK KO!"
Tumulo ang luha ko. Hindi ko akalaing ipagtatanggol ako ni mama.
"Ma salamat po ha. Sa kabila ng mga kasalanang nagawa ko sa inyo andyan pa din kayo para ipagtanggol ako." tuloy ang pag-iyak ko.
Naguguilty at nakokonsensya ko na niloko ko sila noon dahil kay Nilo.
Ngumiti sya "Ano ka ba anak. Hindi mo kailangang magpasalamat ok? Dahil bilang isang ina, tungkulin ko yun. Ayoko ng may ibang lumalait sayo. Mahal kita eh. Anak kita. Kaya kahit gaano pa kalaki ang kasalanang nagawa mo, mananatili pa din akong nanay mo. Na gagabayan, susuportahan, aalalayan, at tutulungan ka once nagkamali ka."
Napangiti ako sa sinabi ni mama ngunit bigla kong naisip ang sanggol na dinadala ko kaya muli ay nalungkot ako. "Ma natatakot ako..."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Limang Rason
Naririnig ko ang mga takong ng kanyang sapatos habang naglalakad sa labas ng kwartong kinalulugaran ko. " Hindi namin kailangan ng katulad mo! Ang kailangan namin ay doktor para sa anak ko" bulyaw ng aking ina sa labas ng pintuan " Pasasalamatan nyo po ako sa oras na makalabas dito ang anak nyo ng matino" usal ng babae Pagak akong napatawa sa kanyang iniusal sapagkat ibinabalik niya sa akin ang nakaraan. Nakarinig ako ng isang sampal at isang tawa " Kayo po ang bahala pero trabaho ko po ang mga ganito, hindi po sa pagmamalaki subalit dito lang po ako magaling" saad niya " Ano?!? Ang sirain pa lalo ang buhay niya?!?! Ikalat na ganyan siya? Hindi ako naniniwala sa'yo!! " sigaw muli ng aking ina " Mahal, pakiusap, maging ang doktor ay hindi siya nagawang tulungan bakit ba ayaw mong subukan ang kakayahan niya?" tanong ng aking ama " Kung ganoon hindi po ako tatanggap ng pera kung hindi ko siya mapapagaling" saad nito at bumukas ang pintuanComplete
LET THE STORY END
"I have a story there was a boy with a bad attitude but when she meet a simple girl when they first meet they got in trouble not once but many's !!after a long days weeks months fighting the boy was falling inlove to the simple girl but he so scared to say it!!but the girl get an accident and she forget the boy but the boy didn't surrender and make a way to knowing him again ----- Napa balikwas ako sa yakap at tinignan ko siya !!! "Bat ka huminto!!"wika ko !!napa tingen siya sa kalawakan nakita ko sa bandang gilid ng mata niya ay may namumuong luha at dahan dahang dumaloy ito...napa buntong hininga nalang ito "The boy tried his best !!and make again a memories with a girl and the girl accept it!!the boy change and turned to a good and careng boy to her girl------------ Napa tingala ako sa kalangitan gaya niya "Pwide ba ako ang mag tatapos ng kwento!!"wika ko at tumingen sa kanya na naka tingen din sakin Tumangu siya "Day before yesterday they get into a place and make a happy memories and---"napa tigil ako sa pag sasalita ng makita kong Panay bagsak ang luha ni haru sa kanyang mga mata ! "At----at---"hindi ko madugtongan ang kwento bakit!!niyakap niya ako ng mahigpit subrang higpit "Shhhh!! let the story end "bulong nito dahan dahan naman akong tumango !!Complete
Prejudice by: kimlantiontobias
"I love you, Tischelle, I'm sorry, dapat pinaglaban kita. Dapat nakinig ako sa 'yo. Please, let's make things right. Please stay with me.'' naramdaman kong hinalikan niya ako sa ulo, and it feels great. "Ilalayo ko kayo ni Pia. Magsasama-sama tayo. Hindi lang ako ang bestfriend mo, ako ang kaibigan mo, ang daddy mo, ang kuya mo..ang asawa mo. So please hang on, mahal na mahal kita. I'm sorry kung iniwan kita ng tatlong taon, nagpagamot ako para makalakad. Hindi ko alam na pinaalis ka nina mommy. I'm sorry kung nasasaktan kita." Those are soothing words. Mahal ako ng bestfriend ko. Mahal ako ng asawa ko. Kahit nahihirapan akong huminga pinilit kong ngumiti. Sa kabila ng lahat ng pagsasakripisyo ko,heto na. "Vonn..masaya ako.." Its hard to breathe, naninikip na ang dibdib ko. My nails were cyanotic and cold. I'm craving for oxygen. Habang nagmamaneho si Vonn.Pinilit kong tumingin sa kanya. He's crying. Pinilit ko siyang halikan sa labi. This might be the last and wonderful thing I ever do. Ang daming sana..Complete
THE STORY OF CORRINE MENDEZ
"Ano nanaman bang pinag gagagawa mo sa buhay mo ha corrine?!wala ka ng ginawang matino sa buhay namin ng mommy mo!." singhal sakin ng walang kwenta kong ama. "May pake pa pala kayo sakin dad?." sarcastic kong sagot sakanya. "Nakakahiya sa pamilya natin mga pinag gagagawa mo!dala dala mo ang apelyido ko!wala kang kwentang anak!." "Mas wala kang kwentang ama!palibhasa puro mali ko nalang mga nakikita mo,kayo ni mommy!kelan nyo ba ako napuri ha?!." "Lumayas ka nga sa pamamahay ko!simula ngayon,tinatakwil na kita bilang anak!wala akong anak na kagaya mo!." "Well ayoko narin naman mag stay sa mala impyernong bahay na to!at ayoko narin naman sain-----." (PAK) Di parin ako nagpatinag sa dad ko habang hawak hawak ko ang namumula kong pisngi.this time,mas lalo pa akong nagalit sa daddy ko.wala syang karapatan saktan ako at pahirapan ng ganito! "get out!lumayas kana!." Padabog akong pumunta sa kwarto ko.lahat ng gamit ko dinala ko.pagbaba ko ay wala si dad sa living room kaya agad kong kinuha yung susi ng kotse nya sa lalagyan nito.mautak ako at wala talaga akong takot na gawin yun. i'm on my way na papunta sa condo ko.kaya kampante ako kanina nung pinalayas ako ng sarili kong ama dahil alam kong may pupuntahan ako. Mga 20mins.narin ng makarating ako sa condo ko.inayos ko muna yung mga gamit saka ako nag isip ng pwedeng gawin dito. "What if tawagan ko si aren?hmmm.bright idea." MY NAME IS CORRINE MENDEZ.22 years old. and this is my storyComplete
Ang Asawa kong prinsipe (Fantasy World Series 1)
_ito po ay kathang isip lamang. simula* Habang tinititigan ko siya ng matagal lalo akong nabibighani sa taglay niyang kagwapohan. siya ang asawa ko si Daniel di ko alam kong saan kami nag simula pero ang naaalala ko lang ay yung araw na kasal namin... baliw! tawag sakin ng mga kababaihan sa lugar namin. Andiyan nanaman si baliw hahaha nag iimagine na may asawa daw siya at daniel daw ang pangalan hahah e! wala ngang nagkakagusto sa kanya dito sa lugar natin hahahaha !! sabay sabay nila akong pinagtatawanan diko nlang pinapansin mga sinasabe ng mga tao sakin dahil alam ko ang totoo na may asawa na ako at si daniel yun at lalong hindi ako nag iilusyon dahil ramdam na ramdam ko ang pag mamahal niya sakin. bago ang lahat ako nga pala si Dayana mahaba ang buhok abot hanggang pwetan may bangs na halos di makita ang aking mga mata kayumanggi ang balat sabi ng lola ko maganda naman ako pero halos lahat ng tao sa lugar namin nilalait ako at tinatawag na baliw at ilusyonada nung una nasasaktan ako pero hindi nag tagal ay wLa na tila manhid na ako sa mga sinasabe nila . nakatira nga pala kasi sa paanan ng bundok malapit sa may falls napakaganda ng falls dito samin napaka linaw ng tubig pero nag tataka ako kahit isang tao walang naliligo dito ayaw pumonta dahil daw sabi sabi nila ay lugar daw yun ng mga Engkanto pero para sakin walang nakakatakot dito dahil dito ko nakilala si Daniel nag iisang lalaking tumanggap sakin.. _____ this is my first story po kaya sorry sa wrong typos hehe admin plss po accept this story thank u.Complete
Tied Up
The start...of what? *** Sabi ng papa ko, pag daw nakatakda ang isang bagay na mangyari, wala ka nang magagawa kundi tanggapin iyon ng maluwag. Kung may taong nakatakda mong makilala, kahit ano'ng gawin mong pag-baliwala, hindi mo ito maiiwasan. Parang pag nakatali ka sa poste o sa upuan... Kahit ano'ng gawin mong pagpupumiglas, hindi madaling kumawala. *** Sa isang taong itinigal ko dito sa school na 'to, hindi ko akalaing sa ikalawang taon pa magkakaroon ng mga pangyayaring, hindi ko inaasahan... Nung time na yon, binalikan naman na ako ng konting lakas kaya, nakaupo na ako. Saka ko naramdaman yung sakit dun sa medyo gilid ng sikmura ko tapos yung dalawang suntok sa kanang pisngi. May nalalasahan nga rin akong dugo... =_= Tss. Asar...! Tatayo na sana ako nang may aninong tumakip sa'ken. . . Tumingala ako. At sa harap ko......... Sa dinami-dami ng puwedeng mapadaan do'n para makita yung nangyari....bakit siya pa? . . . Nagtataka lang! Masama? :DComplete
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
The Uncertain Life of Ronnie ( Book 1 )
Book 1 Hindi ko alintana ang malakas na pagbuhos ng ulan at malamig na hangin dala na siguro ng kaba kaya hindi ko na ito maramdaman pa. Kanina pa ako tumatakbo dahil sa may humahabol sa akin ang mga tauhan ng taong pumatay sa aking mga magulang. Hindi ko na ininda pa ang pagod basta makatakas lang ako sa mga taong iyon. '' Bang, Bang, Bang... '' Tatlong magkakasunod na putok ng baril ang narinig ko. Alam kong malapit lang sila sa akin kaya mas binilisan ko pa ang pagtakbo kahit sobrang sakit na ng katawan ko. I need to escape from those mens dahil kailangan kong makapaghiganti sa kanila. Hindi ko namalayan dahil sa lalim ng iniisip ko nakarating na pala ako sa isang kalsada. It's not really familiar sa akin ang lugar na ito kaya dahan dahan akong naglakad dahil baka maabutan pa ako ng mga taong humahabol sa akin. Habang binabagtas ang kahabaan Ng kalsada bigla nalang sumagi sa aking isipan ang pangyayaring kailan man hindi ko makakalimutan. Napahagulgol nalang ako dahil sa galit at sakit na aking nararamdaman ngayon habang iyak Lang ako ng iyak may naaaninag akong ilaw sa di kalayuan. Dali dali akong naglakad papunta doon upang humingi ng tulong. Pero naisip ko na huwag na lang baka sabihin lang nila isa akong baliw Lalo na ngayon sa ayos Kong Ito. Isa pa lang truck ang naabutan ko. Dahan dahan naman akong umakyat sa truck para makapagtago. " Bahala na Kung san ako dalhin ng truck na to ang mahalaga mailayo ko ang aking sarili sa Kanila. " Sambit ko sa aking sarili. Wala na akong magagawa kailangan kong makalayo sa lugar na ito lalo nat hahanapin ako ng mga Ronchuelo. I am so lucky na napunta ako sa truck na ito dahil puro prutas ang karga nito. Hindi ko na inintindi pa ang mga tao sa harapan at Dali daling kumuha ng saging para makakain na dahil gutom na gutom na ako.Complete
Naririnig ko ang mga takong ng kanyang sapatos habang naglalakad sa labas ng kwartong kinalulugaran ko. " Hindi namin kailangan ng katulad mo! Ang kailangan namin ay doktor para sa anak ko" bulyaw ng aking ina sa labas ng pintuan " Pasasalamatan nyo po ako sa oras na makalabas dito ang anak nyo ng matino" usal ng babae Pagak akong napatawa sa kanyang iniusal sapagkat ibinabalik niya sa akin ang nakaraan. Nakarinig ako ng isang sampal at isang tawa " Kayo po ang bahala pero trabaho ko po ang mga ganito, hindi po sa pagmamalaki subalit dito lang po ako magaling" saad niya " Ano?!? Ang sirain pa lalo ang buhay niya?!?! Ikalat na ganyan siya? Hindi ako naniniwala sa'yo!! " sigaw muli ng aking ina " Mahal, pakiusap, maging ang doktor ay hindi siya nagawang tulungan bakit ba ayaw mong subukan ang kakayahan niya?" tanong ng aking ama " Kung ganoon hindi po ako tatanggap ng pera kung hindi ko siya mapapagaling" saad nito at bumukas ang pintuan
More detailsContent Guidelines