All The Things We Lost
- Leituras 5
- Votos 1
- Capítulos 1
Diskrasyada na ko.
"HOY! WALA TALAGA KAYONG MAGAWA SA MGA BUHAY NYO NOH! KUNG MAKAPAGSALITA KAYO PARANG WALA KAYONG MGA BAHO AH! AKALA NYO ALAM NYO BUONG KWENTO! WALA KAYONG ALAM! TIGILAN NYO ANG ANAK KO!"
Tumulo ang luha ko. Hindi ko akalaing ipagtatanggol ako ni mama.
"Ma salamat po ha. Sa kabila ng mga kasalanang nagawa ko sa inyo andyan pa din kayo para ipagtanggol ako." tuloy ang pag-iyak ko.
Naguguilty at nakokonsensya ko na niloko ko sila noon dahil kay Nilo.
Ngumiti sya "Ano ka ba anak. Hindi mo kailangang magpasalamat ok? Dahil bilang isang ina, tungkulin ko yun. Ayoko ng may ibang lumalait sayo. Mahal kita eh. Anak kita. Kaya kahit gaano pa kalaki ang kasalanang nagawa mo, mananatili pa din akong nanay mo. Na gagabayan, susuportahan, aalalayan, at tutulungan ka once nagkamali ka."
Napangiti ako sa sinabi ni mama ngunit bigla kong naisip ang sanggol na dinadala ko kaya muli ay nalungkot ako. "Ma natatakot ako..."
Todos os Direitos Reservados
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Talvez você também goste
THE STORY OF CORRINE MENDEZ
"Ano nanaman bang pinag gagagawa mo sa buhay mo ha corrine?!wala ka ng ginawang matino sa buhay namin ng mommy mo!." singhal sakin ng walang kwenta kong ama. "May pake pa pala kayo sakin dad?." sarcastic kong sagot sakanya. "Nakakahiya sa pamilya natin mga pinag gagagawa mo!dala dala mo ang apelyido ko!wala kang kwentang anak!." "Mas wala kang kwentang ama!palibhasa puro mali ko nalang mga nakikita mo,kayo ni mommy!kelan nyo ba ako napuri ha?!." "Lumayas ka nga sa pamamahay ko!simula ngayon,tinatakwil na kita bilang anak!wala akong anak na kagaya mo!." "Well ayoko narin naman mag stay sa mala impyernong bahay na to!at ayoko narin naman sain-----." (PAK) Di parin ako nagpatinag sa dad ko habang hawak hawak ko ang namumula kong pisngi.this time,mas lalo pa akong nagalit sa daddy ko.wala syang karapatan saktan ako at pahirapan ng ganito! "get out!lumayas kana!." Padabog akong pumunta sa kwarto ko.lahat ng gamit ko dinala ko.pagbaba ko ay wala si dad sa living room kaya agad kong kinuha yung susi ng kotse nya sa lalagyan nito.mautak ako at wala talaga akong takot na gawin yun. i'm on my way na papunta sa condo ko.kaya kampante ako kanina nung pinalayas ako ng sarili kong ama dahil alam kong may pupuntahan ako. Mga 20mins.narin ng makarating ako sa condo ko.inayos ko muna yung mga gamit saka ako nag isip ng pwedeng gawin dito. "What if tawagan ko si aren?hmmm.bright idea." MY NAME IS CORRINE MENDEZ.22 years old. and this is my storyConcluída
Prejudice by: kimlantiontobias
"I love you, Tischelle, I'm sorry, dapat pinaglaban kita. Dapat nakinig ako sa 'yo. Please, let's make things right. Please stay with me.'' naramdaman kong hinalikan niya ako sa ulo, and it feels great. "Ilalayo ko kayo ni Pia. Magsasama-sama tayo. Hindi lang ako ang bestfriend mo, ako ang kaibigan mo, ang daddy mo, ang kuya mo..ang asawa mo. So please hang on, mahal na mahal kita. I'm sorry kung iniwan kita ng tatlong taon, nagpagamot ako para makalakad. Hindi ko alam na pinaalis ka nina mommy. I'm sorry kung nasasaktan kita." Those are soothing words. Mahal ako ng bestfriend ko. Mahal ako ng asawa ko. Kahit nahihirapan akong huminga pinilit kong ngumiti. Sa kabila ng lahat ng pagsasakripisyo ko,heto na. "Vonn..masaya ako.." Its hard to breathe, naninikip na ang dibdib ko. My nails were cyanotic and cold. I'm craving for oxygen. Habang nagmamaneho si Vonn.Pinilit kong tumingin sa kanya. He's crying. Pinilit ko siyang halikan sa labi. This might be the last and wonderful thing I ever do. Ang daming sana..Concluída
The Forgotten LOVE (COMPLETE)
Prologue: Isa lamang akong simpleng babae, masayahin. tahimikin, loka-loka't pilosopo minsan pero sinasabi ko sa inyo... kapag nakita ninyo ako mahuhulog kayo sa'kin... haha.. totoo yun. maganda ako... Pero sa kabila ng pagkaloka-loka at pagkamasayahin ko ay may dinadala din akong sakit at takot mula sa nakaraan... Haaay naku!! Ibahin na nga lang natin ang topiko, mamaya magiging emosyonal na ako dito... Hehe.. May sasabihin nga pala akong sekreto.... "Ano ba yan SHINIZE ang bagal mong kumilos, malelate na tayo! Ano ba kasi yang ginagawa mo jan?!" sigaw ni Syl mula sa baba. "Sandali lang naman Syl. Huwag ka ngang sumigaw jan." nandito na pala siya. "Aba't! Haist! Bilisan mo!" Hehe. Ano na nga yung sasabihin ko?! Ah oo nga pala yung sekreto ko. Huwaaaahh! Ano ba yan, hindi ko pa nga sinasabi kinikilig na ako! Shems! Pero ito na. May kababata kasi ako, pero matagal na rin kaming hindi nagkita simula nung nasa Grade School palang kami. Haaayyy, pero may gusto ako sa kanya! Yieee, kinikilig ako. Shyet!! >.< "SHINIZE!!" Patay!! Nakalimutan ko, nandito pala si Syl. "Waaaah! Heto na, heto na, bababa na ako! Tapos na ako sa ginagawa ko!" panira naman to ehh. tsk. "Tss. Ano ba kasing ginagawa mo at ang tagal-tagal mo doon sa taas?" "Ahh...basta, halika na! Sibat na tayo. Pagalitan pa tayo ni Prof. Cross ehh. Ma, alis na po kami!" "Sige, mag-ingat kayo." Mama "Kasalanan mo, pag nangyari yun." Syl. "Huhuhu.. Oo na, kaya ito na nga oh, hinihila na kita." "Tss. Pahamak ka talaga kahit kailan." bulong niya. "Hehe." Buti nalang at tumahimik na si Syl! Haaay ang aga-aga masungit na siya, pero teka..di kaya may dalaw siya ngayon? Whaaa!! Huwag naman sana, nakakatakot pa naman yun tuwing dalaw niya. A/N: Hello po sa inyo! *kaway kaway* Kakagawa ko lang po ng story na to at bago lng din po ako dito. Sana po magustuhan niyo...Concluída
Tagu-taguan
"Tara laro tayo!" "Anong laro naman ang gusto mo?" "Tagu-taguan...ikaw ang taya ha?" "Haha sige sige gusto ko 'yan!" "Oh dali! Dali na takpan mo na ang mga mata mo tapos bilang ka hanggang sampu ah?" "Tapos hahanapin kita?" "Oo hahanapin mo 'ko. Kapag nahanap mo ako, ako naman ang taya." Nakakapanibago yata na sa pagkakataong iyon ay pumayag kang maging taya kung matataya kita. "Sige! Isa...dalawa...tatlo..." Nagbilang ako hanggang sampu sa likod ng puno ng ating paboritong palaruan. Noong una akala ko nasa paligid ka lang. Halos isang oras siguro akong naghanap sa 'yo, nakangiti pa ako noon. Mukha nga akong tanga habang naghahanap, pero noong naisip ko ang sinabi mo sa akin dati ay hindi ko na tinuloy ang paghahanap. "Bakit ba kasi tayo hanap ng hanap sa mga bagay na nagtatago? Kaya nga sila nagtatago...kasi ayaw nilang magpahanap," sabi mo. "Oo nga 'no? Kasi kung gusto nila magpahanap, magpapakita sila. Kahit gaano katagal 'di ba?" sagot ko naman. Ewan ko ba. Sa tuwing maaalala ko ang mga panahon na 'yon noong mga bata pa tayo, napapangiti na lang ako. Mga bata pa nga tayo noon, wala pang alam. Pero hindi na tayo bata ngayon. Hindi na siguro natin kailangang magtaguan...ng nararamdaman. Special thanks: Cover by: AFeelingWriterConcluída
EXO's Little Princess
"Appa ibili mo naman ako nun!" sabi ng batang babae sa harap ko. "Oo sige ba!" sabi ng matandang lalaki at kinarga yung bata. Bigla akong nainggit. Sana ganyan din ang appa ko. Yung malambing, mabait at kung anu man ang hihilingin ko ay ibibigay nya.. Pero hindi eh .. hindi sya ganun sa akin .. Sinu ba naman magmamahal sa isang batang katulad ko na bunga ng isang kasalanan .. bunga ng isang masaklap na nakaraan.. Sampal dito, Suntok dun, Tadyak dun, Mura dito, yun ang lagi kong natatanggap sa ama ko kahit pa limang taong gulang palang ako.. Ni wala man lang ginagawa yung mama at ate ko.. Tinitingnan lang nila ako .. Pakiramdam ko nag-iisa nalang ako sa mundo walang gusto magmahal sa akin.. Pero simula ng makilala ko sila nag bago ang lahat .. naging masaya, naging makulay, natututo akung ngumiti sa kabila ng nangyari sa buhay ko.. Masaya na sana ngunit panu nalang kung bumalik ang mga tinatawag kong magulang? Paanu nalang bumalik ulit yung dati? Panu nalang kung biglang bumalik ang aking kinakatakutan? Makakaya ko ba ang sakit na mararamdaman ko?Concluída
Limang Rason
Naririnig ko ang mga takong ng kanyang sapatos habang naglalakad sa labas ng kwartong kinalulugaran ko. " Hindi namin kailangan ng katulad mo! Ang kailangan namin ay doktor para sa anak ko" bulyaw ng aking ina sa labas ng pintuan " Pasasalamatan nyo po ako sa oras na makalabas dito ang anak nyo ng matino" usal ng babae Pagak akong napatawa sa kanyang iniusal sapagkat ibinabalik niya sa akin ang nakaraan. Nakarinig ako ng isang sampal at isang tawa " Kayo po ang bahala pero trabaho ko po ang mga ganito, hindi po sa pagmamalaki subalit dito lang po ako magaling" saad niya " Ano?!? Ang sirain pa lalo ang buhay niya?!?! Ikalat na ganyan siya? Hindi ako naniniwala sa'yo!! " sigaw muli ng aking ina " Mahal, pakiusap, maging ang doktor ay hindi siya nagawang tulungan bakit ba ayaw mong subukan ang kakayahan niya?" tanong ng aking ama " Kung ganoon hindi po ako tatanggap ng pera kung hindi ko siya mapapagaling" saad nito at bumukas ang pintuanConcluída
The SUFFER wife </3
Hi! first time kung gumawa ng story sana ma gustohan niyo:) Kung hindi po maganda yung story ko wag niyo nalang pong basahin..hehe Thank u:) Sorry sa mga ibang type na mga mali ko.. "Bryle maawa ka please galing lang naman ako sa kaibigan ko..huhuhuhu"teerina umiiyak na sabi ko kasi sinasabunutan niya ko ang sakit para nang matatanggal yung mga buhok ko.. "Kaibigan?? Hah!? ako bayung pinag loloko mo Ganitong oras?? Nandon ka parin sa kaibigan mo,wag mong sabihin naronn ka parin sa mga LALAKI MO,.ang landi mo talaga, dapat ito ang nararapat sa mga malalanding katulad mo."bryle "PAK" "PAK" "BOOGHS" BOOGHS" (sorry hindi ako marunong kung ano ang sounds pag may binugbog..heheheh) "Bryle parang awa mo na wala naman akong mga lalaki, sa kaibigan lang talaga ako pumunta parang awa mo na..huhu ang sakit na"teerina "Sinungaling ka talaga! At ano masakit hah! Masakit talaga, halika rito"bryle Dinala ako ni bryle sa kwarto at binagsak sa kama Aray ang sakit ng ulo ko pag ka bagsak..Concluída
LET THE STORY END
"I have a story there was a boy with a bad attitude but when she meet a simple girl when they first meet they got in trouble not once but many's !!after a long days weeks months fighting the boy was falling inlove to the simple girl but he so scared to say it!!but the girl get an accident and she forget the boy but the boy didn't surrender and make a way to knowing him again ----- Napa balikwas ako sa yakap at tinignan ko siya !!! "Bat ka huminto!!"wika ko !!napa tingen siya sa kalawakan nakita ko sa bandang gilid ng mata niya ay may namumuong luha at dahan dahang dumaloy ito...napa buntong hininga nalang ito "The boy tried his best !!and make again a memories with a girl and the girl accept it!!the boy change and turned to a good and careng boy to her girl------------ Napa tingala ako sa kalangitan gaya niya "Pwide ba ako ang mag tatapos ng kwento!!"wika ko at tumingen sa kanya na naka tingen din sakin Tumangu siya "Day before yesterday they get into a place and make a happy memories and---"napa tigil ako sa pag sasalita ng makita kong Panay bagsak ang luha ni haru sa kanyang mga mata ! "At----at---"hindi ko madugtongan ang kwento bakit!!niyakap niya ako ng mahigpit subrang higpit "Shhhh!! let the story end "bulong nito dahan dahan naman akong tumango !!Concluída
"Ano nanaman bang pinag gagagawa mo sa buhay mo ha corrine?!wala ka ng ginawang matino sa buhay namin ng mommy mo!." singhal sakin ng walang kwenta kong ama. "May pake pa pala kayo sakin dad?." sarcastic kong sagot sakanya. "Nakakahiya sa pamilya natin mga pinag gagagawa mo!dala dala mo ang apelyido ko!wala kang kwentang anak!." "Mas wala kang kwentang ama!palibhasa puro mali ko nalang mga nakikita mo,kayo ni mommy!kelan nyo ba ako napuri ha?!." "Lumayas ka nga sa pamamahay ko!simula ngayon,tinatakwil na kita bilang anak!wala akong anak na kagaya mo!." "Well ayoko narin naman mag stay sa mala impyernong bahay na to!at ayoko narin naman sain-----." (PAK) Di parin ako nagpatinag sa dad ko habang hawak hawak ko ang namumula kong pisngi.this time,mas lalo pa akong nagalit sa daddy ko.wala syang karapatan saktan ako at pahirapan ng ganito! "get out!lumayas kana!." Padabog akong pumunta sa kwarto ko.lahat ng gamit ko dinala ko.pagbaba ko ay wala si dad sa living room kaya agad kong kinuha yung susi ng kotse nya sa lalagyan nito.mautak ako at wala talaga akong takot na gawin yun. i'm on my way na papunta sa condo ko.kaya kampante ako kanina nung pinalayas ako ng sarili kong ama dahil alam kong may pupuntahan ako. Mga 20mins.narin ng makarating ako sa condo ko.inayos ko muna yung mga gamit saka ako nag isip ng pwedeng gawin dito. "What if tawagan ko si aren?hmmm.bright idea." MY NAME IS CORRINE MENDEZ.22 years old. and this is my story
Mais detalhesDiretrizes de Conteúdo