RÜYANIN SON DOZU

"Beni bu kadar kandırmanıza izin vermemeliydim!" Sözlerim ağzımdan fırlarken, öfkemin beni sardığını hissediyorum. "Allah belanı versin. Gerçeği biliyordun, değil mi? Başından beri... Senin yaptığın her şey, her adım bir yalan. Neden söylemedin?" Öfkemin yanı sıra, bir kırıklık vardı içimde. O kadar derindi ki, her bir kelime, sanki içimdeki boşluğu biraz daha büyütüyordu.

Tuğrul, duvara yaslanmış, bana bakıyor ama gözlerinde bir şeyler kaybolmuş gibiydi. Yüzündeki ifade, daha önce gördüğüm o soğuk ifadeyi değil, bir kararsızlıkla karışmış bir suçluluğu yansıtıyordu. "Gerçekleri görmek, bazen insanın kendi düşlerini yıkmasına neden olur," dedi, ama sesi, önceki gibi soğuk değil, daha belirsizdi. "Bu proje... Denek 002... Senin görmek istemediğin şeyler vardı, Nehir."

Tuğrul adımlarını yavaşça atarak bana yaklaştı ama durakladı. O kadar yaklaşamadı ki... Sanki adımlarını atarken bir şey onu geri çekiyordu. "Gerçeği bulduğunda, ne yapacaktın ki?" dedi, sesi bu kez net değildi. "O zaman ne olacaktı? O cevabı bulduğunda sen de kaybedecektin. Tıpkı diğer herkes gibi." Gözlerinde bir şeyler okudum ama ne olduğunu tam çözemedim. Pişmanlık mı? Suçluluk mu? Yoksa sadece çaresizlik mi? Gözlerimi ondan ayırmadım, bu sefer hiç kayıtsız değildim.

"Bunu başaramazsınız! Her şey ortaya çıkacak! Her şey!" Bağırdım, her kelime ağzımdan fırlarken içimdeki öfke, acı ve hayal kırıklığı yükseldi. O kadar büyüktü ki, her cümle bir patlama gibi çıktı. Duygularım, kelimelere dönüşüyordu.

Sonunda, sesi kararsız bir şekilde döküldü "Bunu sadece istiyorsun, ama unutma... her şeyin bir bedeli vardır. Son dozu almaya hazır mısın Nehir?"