Marienburg Haxlon

"Okuldaki her şeyi babam karşılıyor. Buna hakkın olduğunu sanmıyorum." Yüzündeki iğrenç sırıtış içimdeki nefreti dalgalandırdı. "Çevrenki her şeyi satın alınacak bir şey gibi göründüğün için bir tane bile arkadaşın yok. Olanlar ise sadece seni kullanmaya çalışıyor. Seni seven birini asla bulamayacaksın. Bulduğunda ise hep şüphe edeceksin. Hayatının sonuna kadar paran olması için dua et. Çünkü bu işin sonunda tek başına kalacaksın!" Diye bağırdım. Odadaki herkesin bana baktığına emindim.

Yüzündeki gülümsemenin yavaşça solmasını izlerken mutlu olacağımı düşünmüştüm. Hayalkırıklığı yavaşça gözlerine yansıdı. Titrek bir nefes alıp arkamı döndüm ve odadan çıktım. Koşar adımlarla üniversitenin büyük kapılarından geçtim ve anayola doğru yürüdüm.

Siktir.
SİKTİR.