Někdy stačí zůstat
- Reads 5,360
- Votes 96
- Parts 121
MatureComplete Mon, May 12, 202512h 36m
Věnování ❤️🩹
Těm, kteří milovali naplno, i když to bolelo.
Těm, kteří ztratili, ale nezapomněli.
Těm, kteří v sobě nosí jizvy, ale i odvahu začít znovu.
A Tobě.
Pokud právě čteš tyto řádky, věř, že tvůj příběh nekončí.
Ještě jsi tu. A to znamená všechno.
Prolog🫶🏻
Nikdo ti neřekne, že když ztratíš někoho, koho miluješ, nezmizí jen ta osoba. Zmizíš i ty. Kousek po kousku. Dny ztrácejí barvy, noci ztrácejí spánek a slova... přestávají mít smysl.
Stála jsem u vody. Ticho mě dusilo. V uších mi hučelo jméno, které si už nikdo jiný neodvážil vyslovit.
Jacob.
Můj Jacob.
Nikdy jsem nečekala, že se zamiluju znovu. Že mě někdo donutí znovu dýchat, když jsem si přísahala, že už nebudu.
Jenže on přišel. S tichým pohledem, který mě četl jako rozepsanou knihu. S dotykem, který neubližoval, ale hladil i to nejzraněnější místo.
Noah.
A možná... možná tohle není příběh o tom, jak jsem přežila ztrátu.
Možná je to o tom, jak jsem si dovolila milovat znovu.
Navzdory bolesti.
Navzdory vzpomínkám.
Navzdory všemu.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Drumuri care nu se vor mai intersecta niciodată...
Stau şi mă uit la toată acea mare de oameni care s-au adunat la... îmi vine greu să pronunţ acel cuvânt, dar este doar un efect rezidual din viaţa mea, aşa că reuşesc să îl spun, ştiind că ar trebui să simt ceva, însă nu pot... mormântul meu. Da, acela sub salcia imensă este mormântul meu şi acolo stau cu capul plecaţi o groază de oameni. Pe unii îi recunosc, pe alţii nu. Pe unii îi urăsc, alţii îmi sunt indiferenţi, dar mai există un grup. Un grup de şase persoane pe care le iubesc. Acum, de abia acum, după ce am murit, pot înţelege, pot concepe cu adevărat sentimentele, atât pe ale mele, cât şi pe ale celor din jur. Nu mai pot simţi, nu mai pot iubi, nu mai pot plânge, ci pot doar înţelege. Atât şi nimic mai mult, poate doar de atât ai nevoie. Aş vrea să spun că îmi vor lipsi, dar sunt doar vorbe goale, nesusţinute de acel sentiment de lipsă, de dor. Văd durerea imensă pe care am lăsat-o în urma mea şi aş vrea să pot susţine cu ceva cuvintele „îmi pare rău", dar nu pot. Le pot rosti, dar nu le mai pot simţi. Însă înţeleg cu adevărat, întru totul durerea lor, disperarea, dorinţa de a schimba ceva. Concep toate aceste sentimente, înţeleg şi sentimentele mele care m-au forţat să fac ceea ce am făcut şi mă pot gândi la ele fără ca acestea să mă mai rănească. Nu mai au acea putere incontestabilă, enormă pe care o aveau asupra mea, numai că nu mă mai ajută cu nimic această înţelegere. Nu pot schimba lucrurile, nu pot schimba alegerea care m-a adus atât pe mine cât şi pe ceilalţi în această poziţie. Drumurile noastre au fost forţate să se împartă în două căi diferite care se depărtează din ce în ce mai mult. Drumuri care cu siguranţă nu se vor mai intersecta niciodată...Complete
Słownik westchników
Miłość, która zaczęła się od kliknięcia na Vinted. Adam, zwykły chłopak z codziennością rozpisaną na notatki, przypadkiem trafia na profil pięknej i tajemniczej Marceliny. Zamiast napisać - zaczyna zamawiać u niej ubrania, by złapać jakikolwiek kontakt, by wreszcie dostać w ręce te małe etykietki z jej imieniem, adresem, kawałkiem życia. Z drobnych paczek rodzi się wielkie uczucie. Najpierw nieśmiałe, potem coraz odważniejsze - aż w końcu zmienia ich mieszkanie w teatr ciszy i światła, w którym każda półka, świeca i kawałek chleba staje się symbolem bliskości. To opowieść o dwojgu ludziach, którzy uczą się tworzyć swój własny słownik miłości: most - gdy coś łączy, zamiast dzielić, cisza - gdy milczenie nie krępuje, tylko koi, kruszonka - gdy najprostsze rzeczy dają poczucie bezpieczeństwa, westchnik - gdy jeden gest potrafi ocalić oddech.Complete
D A R I A N K A
Druhá kniha v trilógii Osudových žien. Darianka Angelov- mladá sirota, ktorá veľakrát spadla, no vždy sa vedela postaviť naspäť. Cez všetko zlo, ktoré ju sprevádzalo v živote bola veľmi veselá a v každom videla iba dobro. Raz sa jej obľúbené prechádzky lesom stanú osudovými. Jej oči uvidia to čo nemali. Lenže už je neskoro na útek. Diabol ju už chytil. Nikolai Khovansky- patrí mu celé mafiánske podsvätie. Je jeden z najvyšších. Najobávanejší muž. Nikto sa neopováži vysloviť jeho meno. Báli sa ho všetci. Naozaj všetci. Bolo veľmi málo ľudí čo si dovolilo čo i len sa naňho pozrieť. Vedeli, že Nilolai nikdy nikomu nepomôže lebo ho o to požiadajú, vždy si niečo bral na oplátku. Ľudia o ňom vedia iba to ako a koľko ľudí zabil. Je veľmi tajomný a má veľa tajomstiev, o ktorých nevie nikto. Lenže čo ak mu do jeho cesty príde žena, ktorá bude odhodlaná tie tajomstvá poznať? Darianka je druhá kniha v trilógii osudových žien. Tu sa budeme sprevádzať cestou Nikolaia a Darianky. Boli ako Slnko a Mesiac. Voda a Oheň. Nemali nič spoločne, ale zároveň sa dopĺňali. Poďte zistiť ako dopadne ich stretnutie. Bude to Nikolaiova temnota, ktorá pohltí Darianku alebo to bude Dariankino svetlo, ktoré vytiahne Nikolaia z tých nahlbších pekiel? UPOZORNENIE: V príbehu sa budú vyskytovať vulgarizmy, nevhodné scény, bude tam spomenuté citlivé témy ako je sexuálne obťažovanie, násilie a iné. čítať na vlastnú zodpovednosť!!!!!!
أحرقتُ ذاتي
كنا متناقضين كالاضداد،قلبين متنافرين وروحاً لاتأنس روح.. التصنيف/زواج الروايه مقتبسه من قصه حقيقيه جيون جونغكوك آناليس
Víkendová chata (Dokončeno)
Alice je dvacetiletá introvertka, která si nejradši užívá ticho, knížky a klidný čajový rituál. Společenské výlety, hlučné večery a cizí lidé nejsou její šálek kávy. Jenže její extrovertní sestra Klára má jiný plán - prodloužený víkend na chatě plné lidí, smíchu a aktivit. A Alice, trochu neochotně, jede. Co ale začíná jako sociální noční můra, se pomalu promění v něco, co sama nečekala. Skupina různorodých přátel, nenápadné vtípky, oheň, polorozpadlé postele... a Honza. Tichý, vnímavý, klidný kluk, kterého zná jen pár hodin, ale který jí začíná být nebezpečně blízký. Jenže co když si Honza rozumí víc s Klárou? A co když vše, co vypadá jako náhoda, má svůj tichý záměr? Příběh o jednom víkendu, který začal špatným nápadem - a skončil jako něco, na co Alice už nikdy nezapomene. O první blízkosti, nepředvídatelných emocích a tom, že i ti nejklidnější lidé mají v sobě prostor pro změnu. A možná i pro lásku.Complete
❣One day they'll see❣ ☾Chenris☽
Prompt #20 na chenpionships 2017 Gatunek: angst, drama, psychologiczne, tragedia, ostatecznie jakiśtam fluff będzie, nie zniechęcajcie się! dollhouse au Pairing: Chenris/Krischen (Kris x Chen) Wstęp: Rodzina Kim, wręcz zbyt doskonała na pierwszy rzut oka, aby istnieć naprawdę. Bogaci, wykształceni, ze wszystkim czego dusza zapragnie. Pan Kim. Ojciec, głowa rodziny. Odnoszący wyłącznie sukcesy biznesmen, a mimo tego nadal znajdujący czas dla swojej rodziny. Pani Kim. Matka, wzorowa gospodyni i aktywna działaczka w klubie charytatywnym. Kochająca i troskliwa, lubiana przez wszystkich. Jongdeok. Najstarszy syn. Przewodniczący samorządu uczniowskiego, przystojny i szarmancki, chłopak z twoich marzeń. Jongdae. Najmłodszy w całej rodzinie, oczko w głowie rodziców, uwielbiany przez starszego brata. Zabawny, oczytany, lubiany przez wszystkich. A gdyby tak odsunąć zasłony? Pan Kim, sypiający z każdą swoją sekretarką po kolei, surowy i wymagający od swojej rodziny, aby dopasowali się do jego ideałów. Pani Kim, zwodząca innych ładnym opakowaniem, po cichu topiąca swoje smutki w drogim alkoholu. Jongdeok, zepsuty przez swoją popularność, co wieczór ledwo przytomny przez marihuanę którą spożywa. I Jongdae. Najmłodszy i najbardziej poszkodowany. Gnębiony przez swojego ojca, załamany widokiem matki, nadużywany przez brata w każdym możliwym znaczeniu tego słowa. Złamany chłopiec. Wszystko niczym domek dla lalek, kryjący własne, mroczne sekrety. Nikt by się nie spodziewał, że osobą, która będzie w stanie mu pomóc, będzie nauczyciel, czyż nie?Complete
Stau şi mă uit la toată acea mare de oameni care s-au adunat la... îmi vine greu să pronunţ acel cuvânt, dar este doar un efect rezidual din viaţa mea, aşa că reuşesc să îl spun, ştiind că ar trebui să simt ceva, însă nu pot... mormântul meu. Da, acela sub salcia imensă este mormântul meu şi acolo stau cu capul plecaţi o groază de oameni. Pe unii îi recunosc, pe alţii nu. Pe unii îi urăsc, alţii îmi sunt indiferenţi, dar mai există un grup. Un grup de şase persoane pe care le iubesc. Acum, de abia acum, după ce am murit, pot înţelege, pot concepe cu adevărat sentimentele, atât pe ale mele, cât şi pe ale celor din jur. Nu mai pot simţi, nu mai pot iubi, nu mai pot plânge, ci pot doar înţelege. Atât şi nimic mai mult, poate doar de atât ai nevoie. Aş vrea să spun că îmi vor lipsi, dar sunt doar vorbe goale, nesusţinute de acel sentiment de lipsă, de dor. Văd durerea imensă pe care am lăsat-o în urma mea şi aş vrea să pot susţine cu ceva cuvintele „îmi pare rău", dar nu pot. Le pot rosti, dar nu le mai pot simţi. Însă înţeleg cu adevărat, întru totul durerea lor, disperarea, dorinţa de a schimba ceva. Concep toate aceste sentimente, înţeleg şi sentimentele mele care m-au forţat să fac ceea ce am făcut şi mă pot gândi la ele fără ca acestea să mă mai rănească. Nu mai au acea putere incontestabilă, enormă pe care o aveau asupra mea, numai că nu mă mai ajută cu nimic această înţelegere. Nu pot schimba lucrurile, nu pot schimba alegerea care m-a adus atât pe mine cât şi pe ceilalţi în această poziţie. Drumurile noastre au fost forţate să se împartă în două căi diferite care se depărtează din ce în ce mai mult. Drumuri care cu siguranţă nu se vor mai intersecta niciodată...
More detailsContent Guidelines