İHLAL

! Yetişkin okurlar için uygundur.

! Bu eser tamamen hayal ürünüdür. Kitapta geçen olaylar, kurumlar, yer isimleri ve kişiler kurgusaldır. Gerçek kişi, kurum ya da olaylarla herhangi bir benzerlik tamamen tesadüfidir.

!Bu eser, bazı okuyucular için hassas olabilecek konular içermektedir.

"Ben hiçbir zaman sadece bir suçlu olmadım ama kimse bana 'masum' da demedi..."

Hapishanede geçen beş yıl.
Kapanmayan yaralar, yarım kalmış vedalar, ölmeyen hayaller.
Umay Demirhan artık özgürdü ama dışarısı, içeriden daha karanlık olabilir miydi?
Geçmiş, bir isim gibi boynuna asılmışken; geleceğe yürümek mümkün müydü?

Geriye döndüğünde, onu bekleyen yalnızca sessizlik değildi belki de.
Yarım kalan bir aşk, içinde büyüyen öfke ve saklanan büyük sırlar.
Yıllar sonra kendini, tekrar büyük bir savaşın ortasında bulurken ayakta kalmayı başarabilecek miydi?

Bu bir intikam hikâyesi değil.
Bu, küllerinden doğmaya çalışan bir kadının kendiyle savaşı.
Ve bu savaş, bir kadının hayatta kalma mücadelesi değil.
Bu, susturulmuş tüm kadınlar adına verilen bir direnişti.

🪽

"Sanırım beni hâlâ o hücrenin içinde sanıyorsunuz, o yüzden bu tutarsız tavırlarınız."diye mırıldandığımda önümdeki kırmızı şaraptan bir yudum aldım. Boğazımda ince bir sızı bırakırken sanki zihnimin sunduğu cümleleri dizginlemeye çalışıyordu. Masadaki gerilim elle tutulabilecek bir kıvamdayken sert bakışlarımı az önce konuşan adama çevirdim. Kaşları çatık bir şekilde, büyük bir dikkatle yüzüme bakarken aslında sanki 'Orası senin yerin değil.' demek istiyordu ama susuyordu. Bakışlarımı yüzüne sabitlerken masadaki herkesin duyabileceği bir tonda konuştum: "Oysa ben orada ölmedim..Orada unuttuğunuz beni, yeniden inşa ettim."