Do utraty tchu

Biegnę, tylko to mi pozostało... Niby przede mną jest tylko ciemny las, ale dla mnie to coś większego. To wolność, coś co odebrano mi pięć lat temu. Powtarzam sobie tylko jedno słowo- biegnij, gdy ściółka leśna rani moje stopy, a krzaki nogi. Kiedyś nigdy o pierwszej w nocy, nie weszłabym z własnej woli do lasu, ale nie mam wyjścia. Powoli czuję, że tracę siły. Z całej siły ściskam scyzoryk, to on podarował mi trochę wolności. Nikt mi jej już nie odbierze, już wolę umrzeć. Myśląc to spadam z górki i jedynie co mi zostaje to otaczająca mnie ciemność. Niech to szlak, zaraz obok jest droga...