Yaşamak Ölmektir

Kalbinin attığını nasıl anlarsın?
Neyin seni hayatta tuttuğunu... neyin yaşadığını fısıldadığını nasıl bilirsin?
Bilmiyorsun.
Çünkü biz hiç öğrenemedik.
Kalbi aşkla, sevgiyle ya da heyecanla değil; korkuyla atan çocuklardık biz.
Gece yastığa başını koyduğunda "yarına uyanabilecek miyim?" diye düşünen çocuklar...
Güzel oyuncaklar değil, güzel bir hayat isteyen çocuklardık.
Dilek tutarken bile fazla hayal kurmaktan korkanlardık.

Bizim hikâyemiz ne masallarda vardı, ne de kitapların mutlu sonlarında.
Bizim hikâyemiz suskun sokaklarda kaldı,
çatlamış avuçlarımızda, aç karınlarımızda,
yarım kalan uykularımızda...
Okulu, oyunları, çocukluğu erken bırakıp,
sırtımıza hayatı yükledik.

Bu hikâye benim değil.
Bu, senin hikâyen.
Bizim hikâyemiz.
Elindeki son parayla bir şişe su alırken tereddüt eden çocuğun,
yaşamak için hayallerini askıya asan,
"büyüme"yi çocuklukla değil, acıyla öğrenen çocukların hikâyesi bu.

Pis sokaklarda büyüyüp temiz kalmaya çalışan
ama her geçen gün biraz daha kirlenen çocukların...