Wdech

Zasnęło mu się nagle. Jeszcze przed chwilą czuł ciepło pod piersią, gdzie amol leniwie parzył skórę, a teraz... była tylko pustka. Bez snów, bez dźwięków, bez czasu. Jakby istnienie zrobiło pauzę.

I wtedy - znikąd - noga drgnęła. Nieświadomie, jak błysk strachu. A wraz z nią przyszedł ten wdech. Gwałtowny, głośny, łapczywy. Jakby pierwszy w życiu. Albo ostatni.

Otworzył oczy. Pokój wyglądał znajomo, ale coś nie pasowało. Przez kilka sekund nie był pewien, czy to nadal sen, czy może inny wymiar, ten „za mostkiem". Dotknął ramienia. Czuł. Dotknął twarzy. Wilgotna. Żywa. Ale serce jeszcze długo biło jak opętane, jakby musiało sobie przypomnieć, co to znaczy „być".

Nikt nie zauważył. Nikt nie usłyszał. Ale on pamiętał. Ten wdech. Jakby wrócił z miejsca, gdzie jeszcze nikogo nie było.