rewritten®

Budzę się rano i szeroko otwieram oczy, w pełni skupiona. Nasłuchuję każdy odgłos w domu i dopiero, gdy dociera do mnie całkowita cisza, oddycham z ulgą. Przynajmniej na kilka godzin, bo potem znów wszystko zacznie się od nowa. Wmawiam sobie, że po raz kolejny to zniosę, może dziś nie będzie tak źle, ale w głębi serca wiem, że znów siebie oszukuję.
Wytrzymuję kolejne dni, wyrażam zgodę, przyjmuję wszystko, choć opadam już z sił.
Gdy ledwo otwieram oczy w poniedziałkowy poranek, już nie próbuję siebie okłamywać. Po prostu wykonuję swój plan, cały czas odwracając się za siebie i czując jego oddech na karku. Jestem niespokojna, bo wiem, że ryzykuję życiem. Jednak czy zostając, nie wydałabym na siebie gorszego wyroku?
To pytanie towarzyszy mi od początku mojej przygody i najgorsza jest świadomość, że gdy nasze drogi znów się spotkają, spojrzę w jego oczy ostatni raz, zanim zrobi mi krzywdę.
Jednak do tego czasu, dotykam oceanu i cieszę się z widoku krystalicznej wody oraz tłoku ludzi dookoła. Na razie jestem bezpieczna i piszę swoją historię na nowo. Nie wiem na jak długo, ale na myśl, że tak mogę spędzić ostatnie chwile swojego życia, czuję bezpieczeństwo i nie potrzebuję niczego więcej, bo szukałam jej od bardzo dawna.
Budowanie nowego rozdziału jest tego warte, nawet jeśli ta książka ma się zaraz zakończyć...