Birbirlerine karşı her zaman zirvede tuttukları tek bir duygu vardı: Öfke. Birbirlerini görmeye, işitmeye dahi tahammül edemeyen iki genç... Mevsimler geçti, yumruklar birbirine karıştı. Nefret dolu göz ve kalp kendisini usulca, sinsice, sessizce ama hızla yayılan alevlere teslim etti. Maziden bu yana kalıcı olan izler yangın ile tamamen silindi. Bu sinsi alevin kokusu ise geç duyulmuştu, geç farkedilmişti; kendisini kıskançlıkla, özlemle belli etmişti. Zira artık onların meseleleri kazanmak değil, tek amaç özlemden bitap düşmüş kalpleri birbirine kavuşturmak.
All Rights Reserved