SONSUZ OYUN

Hayat hep bir oyundu , belki bu oyun bozulabilir kaderse ağlarını yeniden örebilirdi.Fakat kurucusu belli bir oyun varsa ve oyunu kuran kişi başladığı işi bitirmek istiyorsa herşey mübahtı.Antonio Luce Bellini tüm dünyanın peşinde olduğu bir mafya, herkes ona ulaşabilecek derecede yakın ama yakalayamayacak kadar da uzak. Lina İsabelle Moretti bir o kadar masum, saf, hayatının tüm zelelerine rağmen temiz kalpli bir hemşire.

Bu sıradan bir suçlu-hemşire ilişkisi değildi. Burada herşey bir oyun her duygu bir yalan herşey bir bilinmezlikti...

"Herşeye yetişen ben bir tek sana geç kalmıştım."

"Herşeye rağmen iyiki sen."

"İmkansızlar imkan dahilindedir."

"Hayır Luce Mia benim oyunumda imkansız daima imkansızdır ve herşey siyahtır."

Siyah ve beyaz bile birleşip griyi oluştururdu. Fakat bu hikayede karanlık yanan tek bir mumu bile söndürebilecek derecede ağır basıyordu.Bu hikaye sonunda ne yanan bir mum ne yolunu aydınlatan bir ışık kalacaktı.

"Herşeye ve herkese rağmen iyiki sen Luce Mia iyiki sen.
Bu karanlık hayatımda tek iyikim sensin."