KALBİM UÇUŞ MODUNDA

Bazı karşılaşmalar sadece bir an sürer... ama kalbe ömürlük iz bırakır.

Gece yarısı bir havalimanı... Uykusuz bir küçük kız ve tek başına oturan ciddi bir çocuk. Açelya, 5 yaşında. Atlas, 9. Herkes uyurken, o küçücük kız, sessiz çocuğun yanına oturur. Sorar, anlatır, güler... Atlas önce susar. Ama sonra-kısa, sade ve net cevaplar verir. Kelimeler azdır ama yeterince büyüktür.

Tam o sırada, Açelya'nın abisi gelir, onu sırtına alır. Açelya gitmek üzereyken, Atlas ilk defa sesi yükselterek konuşur:

> "Atlas!"
> "Ne?!"
> İsmim diyorum,Atlas!"

O an dönüp cevap verir Açelya, gülümseyerek:

> "Benimki de Açelya!"

Yıllar sonra... Gökyüzünde, bambaşka rollerle karşılaşırlar.

Açelya artık sakar, neşeli, hayat dolu bir hostes; Atlas ise sessiz, içine kapanık ama gökyüzüne aşkla bağlı bir pilottur. Aynı uçakta çalışmaya başladıklarında, aralarındaki tanıdık ama unutulmuş sıcaklık yavaş yavaş geri gelir.

Sakarlıklar, tesadüfler, bakışlar ve zamanla çözülmeye başlayan geçmişin küçük ipuçları... O gece yarısı yapılan o kısa sohbet, yıllar sonra kalplerin yeniden konuşmasına sebep olur.

Kalbim Uçuş Modunda, bir çocuğun "Atlas" deyişiyle başlayan, yıllar sonra gökyüzünde yeniden filizlenen sımsıcak bir aşk hikayesi. Romantik, komik, biraz sakar ama çok içten.
Aşk bazen bir kelimeyle başlar. Bazen de sadece bir isimle.