No me dejes

No me dejes

  • WpView
    MGA BUMASA 47
  • WpVote
    Mga Boto 12
  • WpPart
    Mga Parte 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Sat, Oct 25, 2025
WpInfo
Fiction
Romance
- Es que el amor no debe doler. - Digo con dificultad y con un dolor en el pecho, uno que no puedo describir. Se siente como si me estuvieran arrancando algo que es muy importante en mi vida. - Esto ya no es amor - termino la frase, usando todas las fuerzas qué tengo para no romperme frente a él. --pero lo podemos resolver, podemos sentarnos a platicar y llegar a algun lado. - - Dice y eso hace que se aumente mi dolor y aumenta las ganas de romperme frente a él. - - Podemos hacer algo y, y... Aaaah, no.--Se queda en silencio y de pronto se escucha un sollozo y luego otro. - - No me dejes. - - Dice y se que debo terminar con esto en este mimo instante. -Lo siento, pero si me quedo nos lastimaremos mucho más. - Digo ya casi al borde para poder romperme. - Te... Te amo Enano. - Digo, y sin más me alejo y lo dejo sentado en el columpio, salgo del jardín y me largo de la mansión. 🧿ESTA OBRA ESTA REGISTRADA Y ME PERTENECE POR COMPLETO, NO ACEPTO COPIAS NI ADAPTACIONES PARCIALES O TOTALES. ©Todos los derechos reservados.
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Mi Querido Compañero
  • Lo que aprendí de ti © (#2)
  • Perfecta Para Mí.
  • Un Beso Por Una Sonrrisa
  • WADE © [TERMINADA]
  • Con los ojos del alma ©
  • El Arte De Amarnos. (Amores que curan # 3)
  • Lo que tengo para ti © (#3)

Me gustaría agradecer a Susurro Firme, ya que sin su ayuda estoy no hubiera sido posible. Y aquí empieza de verdad "Mi Querido Compañero", disfruta seas quien seas. «Lo peor no fue enamorarme de mi mejor amigo. Lo peor fue tener que fingir que no lo hacía... cada día, durante años.» Mi Querido Compañero Dicen que todo puede cambiar en una semana. Pero nadie te advierte de lo que ocurre después. De cómo una habitación compartida, una carcajada fuera de lugar, una mirada que dura más de lo permitido... pueden dejarte con el alma abierta durante seis semanas. Y el corazón, para siempre. Esta no es una historia de amor al uso. Es la historia de lo que pasa cuando el amor se calla demasiado tiempo. Cuando finges amistad para no perderlo, aunque eso signifique perderte a ti mismo. Hugo amó en silencio. Amó mientras bromeaban, mientras se chocaban los hombros en los pasillos, mientras se abrazaban como si no doliera. Rubén, sin saberlo, era su refugio... y su herida. Después del viaje, todo cambió. Pero lo que vino después dolió más. Seis semanas de distancia. Seis semanas sin hablarse como antes. Seis semanas en las que todo se llenó de ausencias que nadie quiso nombrar. Y ahora ese número -seis- lo persigue a todas partes: en los relojes, en las canciones, en los recuerdos. Esta historia no grita. No necesita hacerlo. Te rompe desde lo más pequeño: Una frase no dicha. Un mensaje no enviado. Un "te quiero" que se quedó colgado entre el pecho y la garganta. Es una historia de días normales... donde todo duele. De un amor tan profundo que nunca se atrevió a hablar. Y de un silencio que, cuando por fin se rompe, ya no puede detener lo inevitable. Porque a veces no hace falta perder a alguien para echarlo de menos. A veces basta con que ya no te mire igual.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman