Gebroken vleugels

Lina (14) had altijd al het gevoel gehad dat ze er niet echt bij hoorde. Thuis was ze nooit gelukkig geweest. Haar ouders werkten veel en waren vaak met andere dingen bezig, wat haar het gevoel gaf dat ze er niet toe deed. De gesprekken aan tafel waren altijd oppervlakkig en als Lina ooit iets van haar hart wilde luchten, werd ze vaak afgebroken of gewoon niet begrepen. Haar kamer was de enige plek waar ze zich even veilig voelde, maar zelfs daar kon ze de stilte niet ontsnappen die haar omhulde.

Op een dag, toen de spanning thuis niet meer te verdragen was, besloot Lina iets te doen dat haar al een tijdje door haar hoofd spookte. Ze voelde zich verloren, maar tegelijkertijd ook vastberaden. Ze had altijd een goede band gehad met haar oom Robbie, die altijd vriendelijk en geduldig was, en haar enkele keren uitgenodigd had om bij hem in te trekken. Het was het moment om het te doen.

Lina pakte haar tas, vulde deze met de paar spullen die haar dierbaar waren, en vertrok naar het huis van haar oom. Haar hart klopte snel, want dit was geen gemakkelijke beslissing, maar diep van binnen voelde ze dat ze het nodig had. Thuis was geen optie meer. Ze had ergens anders een plek nodig, een plek waar ze zich veilig voelde.