Sorry

Świat Formuły 1 jest mi bliski od dziecka. Pamiętam, jak miałam około pięciu lat i oglądałam swój pierwszy wyścig z przyjaciółką. Weekendy były najbardziej chaotycznymi dniami w moim rodzinnym domu, więc zawsze chodziłam do niej. To jej rodzice mnie w to wciągnęli, a dzięki temu zrobiłam studia inżynierskie. Starałam się być najlepsza - i byłam.

Aż do wypadku.

Ledwo chodziłam, więc zaczęłam pisać. Mijały godziny, dni i miesiące. Udało mi się wydać samodzielnie moją pierwszą książkę. To był absolutny fenomen. Duże wydawnictwa zaczęły się do mnie odzywać i tak właśnie zyskałam popularność w świecie literatury. Nie sądzę, że to była kwestia szczęścia. Potrzebowałam oderwać się od rzeczywistości i ludzi wokół mnie, więc robiłam, co mogłam. Ale to zabawne, jak cała ta praca zaprowadziła mnie do mojego marzenia. Koniec końców, będąc na wyścigach, nadal miałam swoją pracę.

Więc pisałam o tym. O NIM.