per aspera ad astra, Erizou

"Per aspera ad astra," dedim. "Zorluklardan yıldızlara." derken elimle gökyüzündeki yıldızları işaret ediyordum. Yüzümde buruk bir gülümseme oluşurken "Ben de yıldız olacağım." dedim.

O sanki bunu kabul etmek istemiyormuş gibi başını salladı. Sonrasında ortamı yumuşatmak için aramıza kısık bir kıkırtı bıraktı. Parmakları saçlarımın arasında gezinirken "Yalnız bu cümlenin anlamı öyle değil." dedi. Gerilmişti, biliyorum. Her ölme ihtimalimden bahsettiğimde geriliyordu. Ne kadar inkar etse de ben iyi değildim.

"Belki de bu cümleye yeni bir anlam katarım..."