Son Düşünceler

Bazen kelimeler bir lanettir.
İnsanı sustuklarından sorumlu tutar.

Ben artık yazmıyorum, çünkü bir şey anlatmak istemiyorum. Yazmak, anlatmak için değil; kurtulmak içindir. Bu kelimeler, bir haykırış değil. Bunlar bir mezar taşı. Harflerime bakan her göz, aslında benim çığlığıma bakıyor olabilir. Ama bu çığlık yalnızca kendime ait.

Bu bir itiraf değil. Bu bir savunma hiç değil.
Belki de bir özür bile değil.
Bu sadece son bir yankı.

Kimi zaman içimizde kıpırdayan şeyin ne olduğunu bilemeyiz. Delilik mi, ilahi bir dokunuş mu, yoksa yalnızca insanın kendine verdiği bir ceza mı? Ben hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, artık içimde bir ses kalmadı. Onları kelimelere mahkûm ettim. Ve şimdi o kelimeler beni yazıyor.

Bu, bir Son Düşünce.
Okursan, bil ki bu satırlar sana yazılmadı.
Ama yine de senin içini sızlatıyorsa...
...belki, aynı uçurumun kenarındayız.