Spring is when we die

"Oni mówili, że jesteśmy tacy sami - dopóki nie poczuli smaku własnego brata na swoim języku."

W Krakowie, pogrążonym w ruinie po sześciu latach epidemii śmiertelnego wirusa, garstka nastolatków podejmuje desperacką próbę ocalenia resztek ludzkości. Ich celem jest stworzenie lekarstwa - czystej nadziei w świecie, gdzie człowieczeństwo dawno zostało złożone w ofierze. W piwnicach opuszczonych kamienic, w zimnych salach dawno zapomnianych laboratoriów, rodzi się plan, który przekracza granice moralności. Eksperymenty na szczurach to tylko początek.

Głód nie zawsze oznacza brak jedzenia. Czasem to głód przetrwania. A czasem - głód ciała.

W tej nowej erze wiosna nie przynosi odrodzenia. Nie rozkwitają kwiaty, lecz rozkładają się ciała. Bo właśnie wtedy, gdy z ziemi przebijają się pierwsze źdźbła trawy, umierają najczęściej. To pora, gdy choroba zbiera największe żniwo. Gdy człowiek staje się lekarstwem.

W tej historii nie ma bohaterów. Są tylko ci, którzy jeszcze nie zaczęli jeść.
I ci, którzy już nie muszą.

Okładka autorstwa @-_estera_-