NEFES

Şişmiş ve ağlamaktan kızarmış olan gözlerime baktım. İri mavi irislere doğru ilerleyen kırmızı damarlar adeta beni içine çeken suçluluk duygusu gibi gözlerimi sarıyordu. Siyah elbisemin fermuarını açıp üzerimden çıkardım. Yatağın bir kenarına umursamaz bir şekilde fırlattım ve yere düşmesini seyrettim. Tıpkı hayallerim gibi. Sanki hayatımıza etki etmeyecek umursamaz bir şekilde yaptıgımız hatalar gibi. İste benim hayatım da tam 4 sene öncesinde aptalca bir hata yüzünden karanlığa gömüldü. Bir aptal gibi hiç bir olumsuzluk yasamayacagımızı sanıp bütün yaşayacaklarımızı düsünüyordum. Hayatımızı, evliliğimizi, çocuklarımızı,hatta evimizin yer dösemesine kadar en ince ayrıntıyı bile. Onu Tanrı'nın bana verip hiçbir zamab geri almayacağı bir hediye olarak görüyordum oysa ki. Ta ki o lanet gecenin,lanet saatinin,lanet dakikasına kadar. Onun son kez nefesini verip bir daha alamamasına kadar.