gnijąc razem

Na początku był kwiat.
Delikatny, drżący pod ciężarem rosy, wyrastający z ziemi tak czarnej, że zdawała się pamiętać każde rozkładające się ciało.

Miał barwę krwi zmieszanej z popiołem - głęboki karmazyn przetkany bladymi smugami szarości. Piękny, lecz obcy. Pachniał czymś znajomym, lecz zepsutym - jak wspomnienie miłości, która nie przeżyła świtu.

Każdego dnia tracił jeden płatek. Powoli, cicho.
Każdego dnia ciało pod ziemią rozkładało się bardziej.

To nie była metafora. To było odbicie.

Bo ona też była kwiatem.
Niegdyś silna, niegdyś cała - teraz spleśniała od środka.
Z każdym spojrzeniem w lustro widziała, jak odchodzi. Jak pęka pod skórą. Jak usycha w spojrzeniach innych.
Nie była chora. Nie była przeklęta.
Ona po prostu... była sobą zbyt długo.

I tak jak kwiat, którego nikt nie odważył się zerwać - pozostawiono ją, by gniła.

Niektóre piękno nie przetrwa.
Niektóre serca nie powinny kwitnąć.