Sevgili Vicdanım

Dayanamaz yüreğim, kaldıramazdı bu denli yükü .. Umutlarımın katiline boyun eğecek kadar gurursuz değildim; gittim. Evet gittim, çünkü şartlar bunu gerektiriyordu. Çünkü hiç sevilemeyeceğim kadar sevdim. Hem de çok sevdim. İnsanları sadece sevdim. Hayatım boyunca sevmekle meşgul oldum. Sırtımda onca bıçak izleri, kabuk bağlayan yaralarım ve kanayan yüreğimle koştum birilerinin peşinden. Bir nebze olsun sevsin insanlar beni diyeydi bunca çabam. Olmadı, sevilemedim. Hep bi yapay kalıntı vardı insanların üzerinde . Mutsuzluk kırıntılarıyla çarpılmışlardı hepsi .. İnanmak istedim . Sadece inanmak. Vicdanına yenik düşen ben ve kafamda koca bir soru işareti : Sevdiğine mi inanmalıydı insan yoksa inandığını mı sevmeliydi ?