GÖRÜNMEYENLER
- LECTURES 34
- Votes 2
- Chapitres 2
Vous aimerez aussi
Metalik ( ESKİ VERSİYON)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Yedinci Nota || Yarı Texting
Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı.
Çok Yakın Çok Uzak / Texting
Siz: Merhaba Atahan. Siz: Gökçe ben, kardeşinin en yakın arkadaşı. Siz: Numaranı da ondan aldım. Siz: Ege'nin telefonu bizde kalmış. Malum okul da tatilde, veremem. Siz: Evinize gelmeyi de düşündüm ama haber vermeden rahatsızlık vermek istemedim. Siz: Ona söyler misin yarın bana gelsin. (20:21) 0532*: Merhaba, olur söylerim. (23:07) ***
Kuzen ve Ben (Tamamlandı)
Bir dokunuşun böyle etkili olacağını, içimdeki tüm arzuları canlandıracağını düşünemezdim. Zaten bedenimin zevk almasıyla ilgili her gelişme beni şaşırtıyor, heyecanlandırıyordu. Şimdiye dek neden bunları yaşamadım diye hayıflanıyordum. Bu bildiğiniz Kuzen öykülerinden değil. Aşkla dolu, gerçek, samimi bir öykü. Hepsi yaşanmış, hepsi açık açık anlatılan bir öykü. Bu benim ömür boyunca unutmayacağım kutsal bir anım. Hiçbir şeyi gizleyip saklamadan, açık açık anlatacağım. Gerçeklerle yüzleşemeyecekler, ayıplayacaklar lütfen hiç başlamasın. Bana gerçek okur gerek.Terminé
Siyah (Destiel)
Bir iblisin geçtiği topraklar bir viraneye dönmeye mahkumdur.Peki ya bir beden? Ne kadar güçlü olursa olsun, bir iblise ne kadar karşı koyabilir? Bir melek, özündeki rahmet ile kutsanır. Peki özünü kaybetmiş bir melek? Bir başkasının özüyle ne kadar süre kutsal kalabilir? Dean ve Castiel.. Siyahın en koyu tonunda bir dans, ölüm dansı.Terminé
Safir'in Keskin'i ( +18 ) (Tamamlandı)
❝ 'Öyle güzelsin ki.. Ve sadece benimsin.. Keskin'in Safir'i...' 'Karan hala senin değilim..' 'Sen her anlamda ve her zerrenle benimsin yavrum.' 'Her anlamda olmak istiyorsam peki?' Karan sorumla bir anda durmuş bana bakmaya başlamıştı. 'Ulan sözümü bozduracaksın bana kadın!' 'Boz ulan boz! Bozmazsan Keskin değilsin!' Karan çoktan gaza gelmiş gözlerinde ki alevler bizi yakmaya başlamıştı. ❞ Tüm yer altının Keskin'i iken sadece Safir'in Keskin'i olacağını o bile tahmin edemezdi.. Ona " Keskin " derler... Bu kitapta geçen olaylar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür gerçekte hiçbir alakası yoktur tamamen kurgudan ibarettir! Kitap yetişkin içeriklidir argo ve küfür bulunmaktadır!Terminé
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Plus d’Infos