Room 34

Biegli bez słowa, bez spojrzeń. Ich kroki odbijały się głucho od wilgotnych ścian opuszczonego budynku. Ciężkie, słyszalne kroki podążały za nimi, nie śpiesząc się, dobrze znając drogę. Echo ich kroków niosło się przez zbutwiałe korytarze. Oni jednak nie krzyczeli. Nie przyspieszali w panice. Ich ruchy były szybkie, ale precyzyjne, jakby powtarzali dobrze znany scenariusz. Strach został gdzieś wcześniej, porzucony, wypalony. Została tylko potrzeba przetrwania.